Yeniden Çıkalım Yola



Yürürken sendelediğime bakma, şu aksayan ayaklarımla kaç kıta aştım bir bilsen. Bu titreyen ellerimle kaç dev boğdum dağ eteklerinde. Şimdi bütün yorgunluğumla, bütün kırgınlıklarımla, bütün yolda kalmışlıklarımla yeniden düşüyorum yola. Düşüyorum dedim, çıkıyorum yola. Asfalt, güneşten erircesine ısınmış olsa da. Bir damla suya muhtaç olsa da narin gelincikler. Ben çıkıyorum yola.  Devler kesmiş yolların dönemeçlerini, akbabalar üstümüzden uçuyor, son damla kanımıza kadar içmek için. Yılanlar, zaten aksayan ayaklarımıza dolanmaya çalışıyor. Hepsini, hepsini bırak. Ümidini al yanına beraber çıkalım yola. Yol götürsün bizi kutlu dünyamıza. Hayal değil, yalan değil sımsıcak gerçek. Yağmur gibi, kar gibi, yanardağlar gibi, vampirleri korkutan gözlerin gibi gerçek. Asırların nehri akıyor şimdi yüreklere. Yürekler kabarık, yürekler telaşlı, yürekler bir kıvılcım bekliyor. Haydi ümidini de al yanına tut ellerimden çıkalım yola. Belki düşeriz, belki sendeleriz ama biz yine de çıkalım yola. Yol bizi götürür o kutlu dünyaya. Yolda olalım.

Dinle beni. Nar çiçeklerinin heyecanıyla dinle. Yağmur yağdırmak üzere olan bulutların heyecanıyla dinle. Anne gibi dinle, Ebu Bekir gibi dinle.

Yeni bir dünya kuruyorum kardeşlerim. Yıldızları tespih, ayı evinin kandili sayıp geceyi gözleriyle içenlerin yaşayabileceği bir dünya. Bir yeni dünya… Anlaşabilmek için kelimelere ihtiyacın olmadığı bir dünya. Gözlerin, meydanlarda nutuklar atarcasına ya da bir mum ışığının titrek alevine dokunurcasına konuşabildiği bir dünya. Evet evet, gözlerin konuşabildiği bir dünya.

        Sonra çocuklar olacak o dünyada. Ve çocuklar ölmeyecek. Çocuklar yaşayacak, yaşamalı. Oyunlar oynamalı arabaların ara ara geçtiği caddelerde. Her araba gelişinde bir tören edasıyla yol kenarlarına çekilip arabanın geçmesini beklemeliler telaşla. Sonra top yeniden havaya atılmalı kahkahalar, koşturmalar, ter içinde eve gidişler, terli terli su içmemeler…

            Gökyüzüyle barışık insanlar dolaşacak caddelerde, sürekli telaşla bir yere yetişmeye çalışanlar ve bu yüzden göğe hiç bakmayanların yerine. Aynı gökyüzünün altında yaşayacak, aynı güneşle ısınacak, aynı havayı çekecekler içlerinde. Gökyüzünün sahibiyle barışık insanlar dolaşacak caddelerde, kalbine savaş açmış ve bu yüzden bir türlü huzuru yakalayamayanlar yerine.

         Yeni bir dünya kuruyorum. Kalplerin kalın demirlerle çepeçevre hapsedilmediği bir dünya. Kalplerin kanatları olacak, bu yeni dünya bir gönül dünyası olacak, gönlü olanların dünyası.

          Madem hepimiz bu dünyada öğrendik yürümeyi, madem hepimiz konuşamaz bir bebektik, madem hepimiz kaçınılmaz sona doğru ilerliyoruz, madem hepimiz eksiğiz, muhtacız, kanatsızız. Madem hepimiz insanız, insana kulluk olmamalı bu dünyada. Nedir ki hem gökyüzüne bir kez bakmamış insanlar gökyüzünün sahibinin yanında.

           Dur şimdi ağlayacağım. Hüzünden değil, korkudan değil, ümitten ve sevinçten ağlayacağım. Göz yaşlarıyla ıslanan yanaklarımız kuru ellerimizle buluşurken. Gözlerinden akan yaşlar dudaklarındaki savaşlar durduran gülümsemeye ulaşmışken. Olacak, bir gün olacak, belki bugün değil belki yarın değil ama sonraki gün mutlaka olacak diye cümleler dökülürken titrek dudaklarımızdan. Gözlerimiz o yüzü serin, bakışlarıyla yanardağlar söndüren dostu ararken. Bir rahle başında, yıldızların göz kırpışları arasında el Vedud ile konuşurken. Kimseye açamadığımız dertleri O’na açarken. İnşirah dilerken kalplerin sahibinden. Ağlayacağım. Hüzünden değil, korkudan değil, ümitten ve sevinçten ağlayacağım. El Vedud’sun Sen: Kullarını seven, bizi böyle bırakma ne olur, bizi yalnız bırakma ne olur!

Yorumlar

Yorum Gönder

Bu blogdaki popüler yayınlar

GÜN DOĞUYOR- MAHKEME GÜNCESİ 1

Sabah namazını kılıyoruz arkadaşlarla. Sonra herkes yatmaya geçiyor. Uykum olmasına rağmen uyuyamıyorum. İnsan uyuyamayınca aklına çeşitli düşünceler geliyor. Hep birden ötüşen kuşları fark ediyorum mesela. Belki de uyanışın, yeni bir güne başlamanın neşesidir diye geçiriyorum içimden. Sabahın ilk saatlerinde nefes almanın ne kadar güzel olduğunu düşünüyorum sonra. Çok geçmiyor ki aklıma katıldığım mahkemeler geliyor. Daha doğrusu Alparslan Hoca’nın mahkemeleri… Adem Bey’in de referansıyla Alparslan Hoca’nın bir çok mahkemesine katıldım. 22 Nisan olayı, kalemi kırılmıştır davası, 4. ACM’deki ve 11. ACM’deki davalarına katıldım.  Mahkemede resmi bir sıfat alamadığımdan yani sadece izleyici olduğumdan duruşmalarda yaşananları daha farklı bir gözle inceleme fırsatı buluyorum. Savunmaları, mütalaaları, izleyicileri tek tek inceliyorum. Kimilerinin gözlerinin dolu olduğunu fark ediyorum. Yanında ümidini de getirmiş olanları görüyorum. Kalbime dokunuyor. Sonra vicdan kon...
Devamı

Yazmak.

Yazmayı seviyorum galiba. Yazarken kelimelerin birleşerek cümlelere, cümlelerin birbirini takip ederek metne dönüşmesi hoşuma gidiyor. Ama galiba bundan daha da güzeli, yazarken beynimi zorlayışım ve beynimin kıvrımları arasında gizlenmiş fikirleri kulaklarından tutup çekişim, onları boş bir sayfaya veya bilgisayarda bir Word dosyasında sabitleyişimdi. Artık onlardan kurtulmuş oluyordum. Gizli kapaklı beynimde bekleyip olmadık anlarda, nedenini bilmediğim rahatsızlıklar veremeyeceklerdi bana. Bir kitapta okumuştum, aslında üretilen her yeni fikir beyin hücreleri arasında kurulan yeni bir bağlantıdır diyordu. Hoşuma gitti. Çocukluğumdan beri yaptığım gibi yine hayal dünyam harekete geçti. Beynimin içindeki hücreler kendi başlarına hareket edebilen birer insan oldular. Bazıları çok çekingendi, kimseyle görüşmezdi; bazıları ise çok hareketliydi sürekli yeni ilişkiler, bağlantılar kuruyorlardı. İşte beynimi zorladığım anlar o çekingen hücreleri başka bir hücre ile tanıştırmaya ya da çok ...
Devamı

İnşallah.

Resim
         Aklımda hep açık kalan bir lamba var, karanlık düşüncelerimin. Al işte! Karanlık düşüncenin lambası mı olur? Yine saçma ve gereksiz bir sembol çabası. Ama olmuyor işte. Bazı şeyler açık açık söylenemiyor. Ya da hemen anlaşılınca basitleşmiş de hissediyor olabilirim. Dert dediğin çetrefilli olur biraz. Öyle hemen çözülmez. Hemen çözülmüyorsa hemen de anlaşılmasın. Ya da yalnızca anlayan anlasın kardeşim! Bir derdi anlamak bir insanı anlamaktır. Öyle değil mi ama? Ey rengini bereketli buğdaylardan alan! Ey gözyaşı damlalarıyla nice çiçekler sulayan! Ey nazenin dokunan reyhanların narin yapraklarına! Ey minarelere fısıldayan güvercin! Ey derdini kanatları altında saklayan sessiz serçe! Üzülme artık. Sen üzülünce bütün dertler utanıyor, kıpkırmızı oluyor yanakları. E bir derdin yanaklarından kimse öpmeyeceğine göre, boşa utandırıyorsun onları. Ey sabrın kendisinde huzur bulduğu yumuşacık ipek! Sen sabretmezsen sabır neye yarar? Sende yoksa bu dünyad...
Devamı