Yolların Karanlığında ve Senin Yanında
Günlerden bir gündü. Rüzgârın şiddeti göğsümü zorlamaya başlamıştı. Yerimde durmakta zorlanırken gözlerim onu arıyordu. Bulamıyordum bir türlü. Ya fırtınanın etkisiyle etrafta uçuşan eşyalardandı ya da kalbimde uçuşanlardan… Bir müddet aradım ve sonunda buldum. İşte oradaydı. Göğsünü siper etmişti serseri fırtınaya, ayakları yere çakılmış gibi dimdik duruyordu. Gözlerini dahi kırpmıyordu. Dudaklarından birkaç cümle dökülsün istedim. Birkaç cümle… Kalbimin içini kaplayan yangına karşı serin bir yağmur olacak birkaç cümle. Göğsümü kıracak olan şu ağrıyı dindirecek birkaç cümle. Düştüğüm zamanlarda dizlerimde açılan yaralara merhem olacak birkaç cümle. Bir bakış… Bir el yüzümü okşayan… Bir… Günlerden bir gündü. Lapa lapa kar yağıyordu. Köyümün yolları kapanmıştı kalbimin yollarıyla birlikte. Boyumu aşan karlara sürtünüp gelen rüzgâr kemiklerimi donduruyordu. Benim montum nerede? Yün eldivenlerim ve çoraplarım? Başımdaki bere? Bir küreğim olsaydı şu yolları açacak. Ya da birilerini çağır...