Kutlu Bir Hicret

Yorganını başına çeken küçük bir çocuk gibi gecenin, tüm hengameyi örten kalın örtüsüne sığınıp bir müddet soluklanıyorum. Göğsümü kemiren tüm kargaşalar bir bir duruluyor. Yapılacak işler, verilecek hesaplar, ödenecek faturalar hepsi sırayla bulanıklaşıyor. Gitgide gecenin sessizliği göğsümde sakin bir çınar altına dönüşüyor. Böyle anlarda, az sonra keşifler yapacak bir kâşifin dikkat ve ciddiyetine bürünürüm. Belki üzerine düşüneceğim şeyler benden başka kimseye fayda sağlamayacak, belki kendi küçük dünyamda bir mum olup içimi birazcık aydınlatacak… Belki de düşüncenin bir türlü durulmayan serseri dalgaları arasında, küçük kayığımla savrulup gideceğim… Olsun! Ziyanı yok. Kendini dinlemek, bir müddet kendinle başbaşa kalmak, gecenin sessizliğinde kalp atışlarının sesini duymak, beyin kıvrımlarının arasında yalınayak yürüyüşler yapmak insana huzur veriyor. Öyle ya, Kainatın Efendisi dahi Hira mağarasında günlerce tek başına kalıp düşüncelere dalmıyor muydu? Elbette kendi düşünce gezi...

Zihnimin kıvrımlarında Gazze’nin dikenli telleri… Boğazımda yetim yumruğu. Ne kadar acı var yeryüzünde. Ne kadar acı var ümmetimde. Ağlasam yüreğim soğuyuncaya dek. Hıçkırıklarla ağlasam. Gökyüzü ortak olsa gözyaşlarıma. Tüm utancımı temizlercesine ağlasam. Feryadımı asarak yıldızlara, yumruklarımı sıkarak ağlasam. Ahh gece! Oturdun göğsüme. Gece, artık benim içimde. Bu dağ başında, izbe mağaranın ıssızlığında ararken kaybettiğim kendimi, yüzüme düşen damlacıklarla irkildim. Derken ardından daha fazlası düşmeye başladı toprağın sinesine. Yağmur gittikçe hızlanıyordu. İçim tarifsiz bir mutlulukla dolar yağmur yağınca. Ninemin, her yağmur damlasını bir melek indirir sözü gelir aklıma. Hiç araştırmadım bunun doğruluğunu. Böyle inanmak mutlu etti beni. Her yağmurda yeryüzüne inen milyonlarca meleği hissetmek. Gözümün perdeleri kalksaydı eğer, görebileceğimi düşünmek… Yağmur patırtılarına ve topraktan yükselen eşsiz kokuya odaklanabilmek için gözlerimi kapatıyorum. Derin bir nefess! Pam...