Yağmur, Yüreğimin Gecesini Islattı!


Zihnimin kıvrımlarında Gazze’nin dikenli telleri… Boğazımda yetim yumruğu. Ne kadar acı var yeryüzünde. Ne kadar acı var ümmetimde. Ağlasam yüreğim soğuyuncaya dek. Hıçkırıklarla ağlasam. Gökyüzü ortak olsa gözyaşlarıma. Tüm utancımı temizlercesine ağlasam. Feryadımı asarak yıldızlara, yumruklarımı sıkarak ağlasam. Ahh gece! Oturdun göğsüme. Gece, artık benim içimde.

Bu dağ başında, izbe mağaranın ıssızlığında ararken kaybettiğim kendimi, yüzüme düşen damlacıklarla irkildim. Derken ardından daha fazlası düşmeye başladı toprağın sinesine. Yağmur gittikçe hızlanıyordu. İçim tarifsiz bir mutlulukla dolar yağmur yağınca. Ninemin, her yağmur damlasını bir melek indirir sözü gelir aklıma. Hiç araştırmadım bunun doğruluğunu. Böyle inanmak mutlu etti beni. Her yağmurda yeryüzüne inen milyonlarca meleği hissetmek. Gözümün perdeleri kalksaydı eğer, görebileceğimi düşünmek… Yağmur patırtılarına ve topraktan yükselen eşsiz kokuya odaklanabilmek için gözlerimi kapatıyorum. Derin bir nefess!

Pamuk gömleğim, saçlarım, mağaram hepsi sırılsıklam oluyor, yeryüzü sırılsıklam oluyor. Ama bu yağmur en çok yüreğimin gecesini ıslatıyor. Gecem aydınlanıyor.

Dünyadan uzaklaştıkça temiz havayı hissediyorum. Ciğerlerim insana uğramadan gelen hava ile sükun buluyor. Bu tertemiz havanın zihnimi açtığını fark ediyorum. Yüzümde ruhumu her saniye sıkan urganı gevşetmenin hafifliği var. Kimse duymuyor ve görmüyor beni burada. Yine de sesimin cesareti yok. Fısıltıyla konuşuyorum.

Bir nefes almayı çok istiyorum. Göğsüm ağrımadan, ciğerlerim darılmadan, göğsüme doldurmadan dünyayı bir nefes almak istiyorum. Her saniye beynimi kemiren kargaşanın ortasında şöyle sahici, ılık bir nefes.

Yağmur diyorduk, ilk okulda hocamız anlatmıştı oluşumunu. Yeryüzünden buharlaşan su, gökyüzünde yağmura dönüşüyordu. Yeryüzünün kargaşasına bulaşmış kirli sular temizlenip tekrar üzerimize yağıyordu. Ne kadar kirlense de özü su nasıl olsa. Hükm-i ilahi her şeyin temizlenmesinin yolunu yaratmış. Kainat O’nun izniyle kendi kendini temizliyor sürekli.

Bir ümit doğuruyor bu yağmur içimde. Demek ki kargaşanın kirlettiği her şey temizlenebilir. Ruhum, kalbim, zihnim, ellerim temizlenebilir. Kurtulabilirim demek ki bu kargaşanın tiranlığından. O halde ısınsın yeryüzü. Kargaşanın kirine bulaşmış tüm nesneler, fikirler, duygular, sözler yavaş yavaş ısınsın. İslam güneşiyle ısınsın. Sonra göğe yükselsinler. Orada hakikat ile çarpışsınlar. Ve yeryüzüne insinler bir bir. Her birini de bir melek taşısın. Kargaşanın ateşi sönsün artık.

Yorumlar

Yorum Gönder

Bu blogdaki popüler yayınlar

GÜN DOĞUYOR- MAHKEME GÜNCESİ 1

Sabah namazını kılıyoruz arkadaşlarla. Sonra herkes yatmaya geçiyor. Uykum olmasına rağmen uyuyamıyorum. İnsan uyuyamayınca aklına çeşitli düşünceler geliyor. Hep birden ötüşen kuşları fark ediyorum mesela. Belki de uyanışın, yeni bir güne başlamanın neşesidir diye geçiriyorum içimden. Sabahın ilk saatlerinde nefes almanın ne kadar güzel olduğunu düşünüyorum sonra. Çok geçmiyor ki aklıma katıldığım mahkemeler geliyor. Daha doğrusu Alparslan Hoca’nın mahkemeleri… Adem Bey’in de referansıyla Alparslan Hoca’nın bir çok mahkemesine katıldım. 22 Nisan olayı, kalemi kırılmıştır davası, 4. ACM’deki ve 11. ACM’deki davalarına katıldım.  Mahkemede resmi bir sıfat alamadığımdan yani sadece izleyici olduğumdan duruşmalarda yaşananları daha farklı bir gözle inceleme fırsatı buluyorum. Savunmaları, mütalaaları, izleyicileri tek tek inceliyorum. Kimilerinin gözlerinin dolu olduğunu fark ediyorum. Yanında ümidini de getirmiş olanları görüyorum. Kalbime dokunuyor. Sonra vicdan kon...
Devamı

Yazmak.

Yazmayı seviyorum galiba. Yazarken kelimelerin birleşerek cümlelere, cümlelerin birbirini takip ederek metne dönüşmesi hoşuma gidiyor. Ama galiba bundan daha da güzeli, yazarken beynimi zorlayışım ve beynimin kıvrımları arasında gizlenmiş fikirleri kulaklarından tutup çekişim, onları boş bir sayfaya veya bilgisayarda bir Word dosyasında sabitleyişimdi. Artık onlardan kurtulmuş oluyordum. Gizli kapaklı beynimde bekleyip olmadık anlarda, nedenini bilmediğim rahatsızlıklar veremeyeceklerdi bana. Bir kitapta okumuştum, aslında üretilen her yeni fikir beyin hücreleri arasında kurulan yeni bir bağlantıdır diyordu. Hoşuma gitti. Çocukluğumdan beri yaptığım gibi yine hayal dünyam harekete geçti. Beynimin içindeki hücreler kendi başlarına hareket edebilen birer insan oldular. Bazıları çok çekingendi, kimseyle görüşmezdi; bazıları ise çok hareketliydi sürekli yeni ilişkiler, bağlantılar kuruyorlardı. İşte beynimi zorladığım anlar o çekingen hücreleri başka bir hücre ile tanıştırmaya ya da çok ...
Devamı

İnşallah.

Resim
         Aklımda hep açık kalan bir lamba var, karanlık düşüncelerimin. Al işte! Karanlık düşüncenin lambası mı olur? Yine saçma ve gereksiz bir sembol çabası. Ama olmuyor işte. Bazı şeyler açık açık söylenemiyor. Ya da hemen anlaşılınca basitleşmiş de hissediyor olabilirim. Dert dediğin çetrefilli olur biraz. Öyle hemen çözülmez. Hemen çözülmüyorsa hemen de anlaşılmasın. Ya da yalnızca anlayan anlasın kardeşim! Bir derdi anlamak bir insanı anlamaktır. Öyle değil mi ama? Ey rengini bereketli buğdaylardan alan! Ey gözyaşı damlalarıyla nice çiçekler sulayan! Ey nazenin dokunan reyhanların narin yapraklarına! Ey minarelere fısıldayan güvercin! Ey derdini kanatları altında saklayan sessiz serçe! Üzülme artık. Sen üzülünce bütün dertler utanıyor, kıpkırmızı oluyor yanakları. E bir derdin yanaklarından kimse öpmeyeceğine göre, boşa utandırıyorsun onları. Ey sabrın kendisinde huzur bulduğu yumuşacık ipek! Sen sabretmezsen sabır neye yarar? Sende yoksa bu dünyad...
Devamı