ASRIMIN DUDAKLARIN BİR MUŞTU KIPIRTILARI
ASRIMIN DUDAKLARIN BİR MUŞTU KIPIRTILARI Putlarımızı kıracak baltalar suya düştü ey İbrahim. Eğildik suya doğru. Hem de çok eğildik. Ensemizde postallarla eğildik, yüreğimizde yangınlarla. Gözlerimizde kanlı yaşlarla eğildik, sırtımızda morluklarla. Anamızdan, babamızdan ayrıldık, yârimizden ayrıldık da eğildik. Nice hançerler saplantı tam kalbimize. Filistin diye çıktı feryadımız, Suriye diye çıktı, Doğru Türkistan diye çıktı. Bizde son gücümüzle suya eğildik. Ama başımızı hiç eğmedik. Bildik, Bir’in önünde eğilen Binlere nasıl meydan okurmuş. Bir’de bulduk kendimizi, neslimizi, vicdanımızı. Bir’e döndük yüzümüzü. Bir’den aldık sözümüzü… Zehirli yılanlarla doluydu baltanın düştüğü su. Gözümüz korktu önce. Sağa sola kaçışanlar oldu. Göklerin, yerin ve denizlerin Rabbini unutup yılanlı sudan korkanlar oldu. El açtık Rabbul alemine “Kalbimizi ve ayaklarımızı sen de sabit kıl” diye. En önde koşanlar oldu ey İbrahim. Öncüler diye yazdı onları gök ehli. Asrın yüzüne doğru haykırıyorlard...