Yolların Karanlığında ve Senin Yanında

Günlerden bir gündü. Rüzgârın şiddeti göğsümü zorlamaya başlamıştı. Yerimde durmakta zorlanırken gözlerim onu arıyordu. Bulamıyordum bir türlü. Ya fırtınanın etkisiyle etrafta uçuşan eşyalardandı ya da kalbimde uçuşanlardan… Bir müddet aradım ve sonunda buldum. İşte oradaydı. Göğsünü siper etmişti serseri fırtınaya, ayakları yere çakılmış gibi dimdik duruyordu. Gözlerini dahi kırpmıyordu. Dudaklarından birkaç cümle dökülsün istedim. Birkaç cümle… Kalbimin içini kaplayan yangına karşı serin bir yağmur olacak birkaç cümle. Göğsümü kıracak olan şu ağrıyı dindirecek birkaç cümle. Düştüğüm zamanlarda dizlerimde açılan yaralara merhem olacak birkaç cümle. Bir bakış… Bir el yüzümü okşayan… Bir…

Günlerden bir gündü. Lapa lapa kar yağıyordu. Köyümün yolları kapanmıştı kalbimin yollarıyla birlikte. Boyumu aşan karlara sürtünüp gelen rüzgâr kemiklerimi donduruyordu. Benim montum nerede? Yün eldivenlerim ve çoraplarım? Başımdaki bere? Bir küreğim olsaydı şu yolları açacak. Ya da birilerini çağırsam gelmezler mi? İliklerime kadar işleyen bu soğuk! Rabbim, bir kul ne kadar üşürse o kadar üşüdüm. Rabbim! Kalbim! Bu yollarımı nasıl açacağım ben? Dişlerim kırılacaktı titremekten. Kirpiklerimde buzdan damlalar oluşmuştu. Rabbim, ölüyorum! Gözlerim, bir tek onlar iş görür haldeydi. Onu aradım. Bu karların altında, soğukta, yolların karanlığında… Neredeydi acaba? İşte orada. Yüreğinden bir hırka var üzerinde. Gözlerini kısmış etrafı izliyor. Ayağını kaldırdıkça önünde yollar beliriyor. Bir baksa dedim bana. Bir ısıtsa şu bedenimi, kalbimi, ellerimi… Bir baksa, bir el uzatsa, bir açsa kapanan yollarımı, alsa eline atışları yavaşlamış kalbimi… Bu kalple, bu diyarda nasıl yaşıyorsun sen dese! Bu kalple, bu diyarda! Bu diyar soğuktur. Yolları çetindir. Ne karı biter ne fırtınası! Bu kalple, bu diyarda nasıl dayanıyorsun sen! Acısa bana ve acımaktan bir şiir dökülse karların üzerine gözlerimden.

Gözlerim ki en çok bana ağlar. Her tümsekte takılan ayağıma ağlar. Her yokuşta kesilen nefesime. Her taşkında yıkılan köprüme ağlar. Her yangında kendine bir pay çıkaran bana. Kalbini unutan kargaşanın ortasında. Kafasını unutan savaş meydanında. Bu gözlerim en çok bana ağlar!

Günlerden bir gündü. Soğuklar bastırmadan, fırtına çıkmadan, yakmadan güneş tüm çiçekleri, kavga kızışmadan onu aradı gözlerim. Bir adım attım ona doğru. Gönlümün tesellisidir onun duruşu. Dizimde ferdir yokuşlarda yürüyüşü. Ümittir, kararlılık ile bakan gözleri. O iman demişti, iman oldu baştan ayağa. Sabır dedi, sabır oldu tepeden tırnağa. Çile dedi, sırtlayıp çile dolu küfeleri fersah fersah dolandı. Gül dedi, en çok onun elinden kan aktı.

Artık ben tutacağım senin ellerinden. Yanında yörende olacağım. Sen ki İbrahim misali ateşler içinde yanmayan! Sen ki ordular karşısında cesaretle dimdik duran! Sen ki dağlara denk duruşlu! Sen ki serinliksin bana. Yolundayım!

 

Yorumlar

Yorum Gönder

Bu blogdaki popüler yayınlar

GÜN DOĞUYOR- MAHKEME GÜNCESİ 1

Sabah namazını kılıyoruz arkadaşlarla. Sonra herkes yatmaya geçiyor. Uykum olmasına rağmen uyuyamıyorum. İnsan uyuyamayınca aklına çeşitli düşünceler geliyor. Hep birden ötüşen kuşları fark ediyorum mesela. Belki de uyanışın, yeni bir güne başlamanın neşesidir diye geçiriyorum içimden. Sabahın ilk saatlerinde nefes almanın ne kadar güzel olduğunu düşünüyorum sonra. Çok geçmiyor ki aklıma katıldığım mahkemeler geliyor. Daha doğrusu Alparslan Hoca’nın mahkemeleri… Adem Bey’in de referansıyla Alparslan Hoca’nın bir çok mahkemesine katıldım. 22 Nisan olayı, kalemi kırılmıştır davası, 4. ACM’deki ve 11. ACM’deki davalarına katıldım.  Mahkemede resmi bir sıfat alamadığımdan yani sadece izleyici olduğumdan duruşmalarda yaşananları daha farklı bir gözle inceleme fırsatı buluyorum. Savunmaları, mütalaaları, izleyicileri tek tek inceliyorum. Kimilerinin gözlerinin dolu olduğunu fark ediyorum. Yanında ümidini de getirmiş olanları görüyorum. Kalbime dokunuyor. Sonra vicdan kon...
Devamı

Yazmak.

Yazmayı seviyorum galiba. Yazarken kelimelerin birleşerek cümlelere, cümlelerin birbirini takip ederek metne dönüşmesi hoşuma gidiyor. Ama galiba bundan daha da güzeli, yazarken beynimi zorlayışım ve beynimin kıvrımları arasında gizlenmiş fikirleri kulaklarından tutup çekişim, onları boş bir sayfaya veya bilgisayarda bir Word dosyasında sabitleyişimdi. Artık onlardan kurtulmuş oluyordum. Gizli kapaklı beynimde bekleyip olmadık anlarda, nedenini bilmediğim rahatsızlıklar veremeyeceklerdi bana. Bir kitapta okumuştum, aslında üretilen her yeni fikir beyin hücreleri arasında kurulan yeni bir bağlantıdır diyordu. Hoşuma gitti. Çocukluğumdan beri yaptığım gibi yine hayal dünyam harekete geçti. Beynimin içindeki hücreler kendi başlarına hareket edebilen birer insan oldular. Bazıları çok çekingendi, kimseyle görüşmezdi; bazıları ise çok hareketliydi sürekli yeni ilişkiler, bağlantılar kuruyorlardı. İşte beynimi zorladığım anlar o çekingen hücreleri başka bir hücre ile tanıştırmaya ya da çok ...
Devamı

İnşallah.

Resim
         Aklımda hep açık kalan bir lamba var, karanlık düşüncelerimin. Al işte! Karanlık düşüncenin lambası mı olur? Yine saçma ve gereksiz bir sembol çabası. Ama olmuyor işte. Bazı şeyler açık açık söylenemiyor. Ya da hemen anlaşılınca basitleşmiş de hissediyor olabilirim. Dert dediğin çetrefilli olur biraz. Öyle hemen çözülmez. Hemen çözülmüyorsa hemen de anlaşılmasın. Ya da yalnızca anlayan anlasın kardeşim! Bir derdi anlamak bir insanı anlamaktır. Öyle değil mi ama? Ey rengini bereketli buğdaylardan alan! Ey gözyaşı damlalarıyla nice çiçekler sulayan! Ey nazenin dokunan reyhanların narin yapraklarına! Ey minarelere fısıldayan güvercin! Ey derdini kanatları altında saklayan sessiz serçe! Üzülme artık. Sen üzülünce bütün dertler utanıyor, kıpkırmızı oluyor yanakları. E bir derdin yanaklarından kimse öpmeyeceğine göre, boşa utandırıyorsun onları. Ey sabrın kendisinde huzur bulduğu yumuşacık ipek! Sen sabretmezsen sabır neye yarar? Sende yoksa bu dünyad...
Devamı