Kavuşamayan Bant Kaydı

       Sayın abonemiz bu bir bant kaydıdır. Aradığınız kişiye şu anda ulaşılamıyor. Belki başka bir anda, başka bir diyarda, başka bir paralelde ulaşılabilir. Ama şuanda ulaşılamıyor. Telefonu mu kapalı, yoksa başını alıp gitti mi kendinden uzağa bilmiyoruz. Kendisinin yüzünü görmedik ama güzel bir ata binmişti, belliydi oydu. Başı öne eğik, atıyla bir şeyler konuşuyordu. Sonra üzengiyi havaya kaldırdı ayaklarıyla, hafifçe vurdu ata, at ilerlemeye başladı. Gitti. Yüzünü görmedik ama oydu, belliydi duruşundan.  Nerededir, ne yapar bilmiyoruz. Ona dair bir fotoğraf bile yok elimizde. Ama biliyoruz oydu. Ve atı gerçekten çok güzeldi. Kayıp mı oldu bilmiyoruz? Satırbaşı unutulmuş karmaşık bir metinde dolaşıp duruyordur belki de. 

    Sayın abonemiz bant kayıtlarını kimse umursamaz, biliyoruz. İyisi mi siz dit sesinden sonra mesajınızı bırakınız. Sayın abonemiz, geçen günleri sayın. Geçen gün müdür yoksa yaklaştıran gün müdür? Varın hesabını siz yapın. Diiiiiiiiit.

    “Bir şeyler söylemek istiyorum sana. Ama emin değilim, Kelimelere pek güvenmiyorum. Yine yarım kalırlarsa, yine çıkarken dikenlerini boğazıma takarlarsa. Dedim ya kelimelere güvenmiyorum.

    Bir şeyler söylemek istiyorum sana. Ama nereden başlayacağımı bilmiyorum. Bu cümlelere pek güvenmiyorum. Neresinden tutulmalı bir cümle. Neresi keskindir neresi kulpu. Neresinden ateşler çıkar neresi tatlı bir su. Ya yakarlarsa yine, ya keserlerse elimi.

     Bir şeyler söylemek istiyorum. Ama sesime pek güvenmiyorum. Kuşları kaçırırsan dallarından, serçeleri susturursa, gülleri incitirse ne yaparım. Yine cılız çıkarsa, yine güldürürse kendine kargaları.

    Bir şeyler söylemek istiyorum. Söyleyemiyorum görüyorsun. Ben senin gözlerine güveniyorum. Anlıyorsun değil mi? Hep anlarsın.”  31.05.2020


Yorumlar

Yorum Gönder

Bu blogdaki popüler yayınlar

GÜN DOĞUYOR- MAHKEME GÜNCESİ 1

Sabah namazını kılıyoruz arkadaşlarla. Sonra herkes yatmaya geçiyor. Uykum olmasına rağmen uyuyamıyorum. İnsan uyuyamayınca aklına çeşitli düşünceler geliyor. Hep birden ötüşen kuşları fark ediyorum mesela. Belki de uyanışın, yeni bir güne başlamanın neşesidir diye geçiriyorum içimden. Sabahın ilk saatlerinde nefes almanın ne kadar güzel olduğunu düşünüyorum sonra. Çok geçmiyor ki aklıma katıldığım mahkemeler geliyor. Daha doğrusu Alparslan Hoca’nın mahkemeleri… Adem Bey’in de referansıyla Alparslan Hoca’nın bir çok mahkemesine katıldım. 22 Nisan olayı, kalemi kırılmıştır davası, 4. ACM’deki ve 11. ACM’deki davalarına katıldım.  Mahkemede resmi bir sıfat alamadığımdan yani sadece izleyici olduğumdan duruşmalarda yaşananları daha farklı bir gözle inceleme fırsatı buluyorum. Savunmaları, mütalaaları, izleyicileri tek tek inceliyorum. Kimilerinin gözlerinin dolu olduğunu fark ediyorum. Yanında ümidini de getirmiş olanları görüyorum. Kalbime dokunuyor. Sonra vicdan kon...
Devamı

Yazmak.

Yazmayı seviyorum galiba. Yazarken kelimelerin birleşerek cümlelere, cümlelerin birbirini takip ederek metne dönüşmesi hoşuma gidiyor. Ama galiba bundan daha da güzeli, yazarken beynimi zorlayışım ve beynimin kıvrımları arasında gizlenmiş fikirleri kulaklarından tutup çekişim, onları boş bir sayfaya veya bilgisayarda bir Word dosyasında sabitleyişimdi. Artık onlardan kurtulmuş oluyordum. Gizli kapaklı beynimde bekleyip olmadık anlarda, nedenini bilmediğim rahatsızlıklar veremeyeceklerdi bana. Bir kitapta okumuştum, aslında üretilen her yeni fikir beyin hücreleri arasında kurulan yeni bir bağlantıdır diyordu. Hoşuma gitti. Çocukluğumdan beri yaptığım gibi yine hayal dünyam harekete geçti. Beynimin içindeki hücreler kendi başlarına hareket edebilen birer insan oldular. Bazıları çok çekingendi, kimseyle görüşmezdi; bazıları ise çok hareketliydi sürekli yeni ilişkiler, bağlantılar kuruyorlardı. İşte beynimi zorladığım anlar o çekingen hücreleri başka bir hücre ile tanıştırmaya ya da çok ...
Devamı

İnşallah.

Resim
         Aklımda hep açık kalan bir lamba var, karanlık düşüncelerimin. Al işte! Karanlık düşüncenin lambası mı olur? Yine saçma ve gereksiz bir sembol çabası. Ama olmuyor işte. Bazı şeyler açık açık söylenemiyor. Ya da hemen anlaşılınca basitleşmiş de hissediyor olabilirim. Dert dediğin çetrefilli olur biraz. Öyle hemen çözülmez. Hemen çözülmüyorsa hemen de anlaşılmasın. Ya da yalnızca anlayan anlasın kardeşim! Bir derdi anlamak bir insanı anlamaktır. Öyle değil mi ama? Ey rengini bereketli buğdaylardan alan! Ey gözyaşı damlalarıyla nice çiçekler sulayan! Ey nazenin dokunan reyhanların narin yapraklarına! Ey minarelere fısıldayan güvercin! Ey derdini kanatları altında saklayan sessiz serçe! Üzülme artık. Sen üzülünce bütün dertler utanıyor, kıpkırmızı oluyor yanakları. E bir derdin yanaklarından kimse öpmeyeceğine göre, boşa utandırıyorsun onları. Ey sabrın kendisinde huzur bulduğu yumuşacık ipek! Sen sabretmezsen sabır neye yarar? Sende yoksa bu dünyad...
Devamı