Bir Uzak Yolcusundan Serzeniş



Bir uzak yolcusu olarak yazıyorum...


Uzaklara gidecektik. Evet gidelim. Peki ya yakınlar? Buralara ne olacak? Kim buralarda kalacak? Sonra yere düşen, yaprakları incinmiş kırmızı gülü de kaldıralım yerden, peki hakkı kim tutup kaldıracak? Bülbülle dost olan gönlümüz onun şarkılarını dinlesin seher vakitlerinde, kanatlarında diyar diyar dolaşalım o bülbülün peki tankın altında ezilen küçük Ahmet’in kanadı kırık şarkısını kim dinleyecek, kim onu tutup kaldıracak da gülmemiş yüzünü güldürecek?

          Diyelim, ellerimizde papatyalarla yâre giden de bizdik, karanlık bastırınca o papatyalardan meşale yapan da! Yorgun olan da bizdik yağmurlardan, şemsiyesini yüreği ıslanmasın diye dostuna veren de! Diyelim, ağır aksak yürüyen de bizdik, dört nala koşan da bizdik. Ağlayan da bizdik, haykıran da bizdik kalabalık caddelerde. Diyelim, yüreği yanan da bizdik yüreğini mazlumlara soba yapan da.

           “Ben uzaklara ve atlara hayrandım” diyen şair de aynı kişi “evet, isyan” diyen de aynı kişi. Yazık ki genelde şairin aşk şiirleri meşhur oluyor, isyan şiirleri meşhur olsa da hedefine ulaşmayan ok gibi dönüp duruyor havada. “Uzatma dünya sürgünümü benim” diyen de aynı şairdi bir “diriliş nesli” özlemi çeken de. Şiirleri meze yapıldı miting meydanlarına ruhu, davası, kavgası atıl kaldı çay ocağı köşelerinde.

               Şairler insanın gönlünü pamuk gibi yapıp hiçbir şeye ses çıkarmaz hale mi getiriyor? Bence değil. Ama biz işimize geleni alıyoruz. Hoşumuza gidiyor bir uzak sevdası. Elbette olur -ki ben de onlardan biriyim. Ama azizim yakınları unutmayalım. Yanı başımızda işlenen akıl almaz izan kabul etmez zulümleri es geçmeyelim. Aşk, gönül, çiçek derken kurşunları, kesilen kolları, mitralyözleri unutmayalım.

              Uzaklara kaçmak istedik. Çünkü yakınlarda vaziyet fenaydı. Uzakları yakın edeceğiz ya da yakınları imar edeceğiz. Gölümüzde kırk diyarı tavaf edeceğiz amma yakınlardaki kırık gönülleri tamir edeceğiz. O hayatını değiştirecek cümleyi bizden söylememizi bekleyen canlar var. Yakınlarda yolunu şaşırmış tutulsun diye son çırpınışla uzatılan eller var. Evet biz yakınlardayız. Sizi de bekleriz…


Yorumlar

Yorum Gönder

Bu blogdaki popüler yayınlar

GÜN DOĞUYOR- MAHKEME GÜNCESİ 1

Sabah namazını kılıyoruz arkadaşlarla. Sonra herkes yatmaya geçiyor. Uykum olmasına rağmen uyuyamıyorum. İnsan uyuyamayınca aklına çeşitli düşünceler geliyor. Hep birden ötüşen kuşları fark ediyorum mesela. Belki de uyanışın, yeni bir güne başlamanın neşesidir diye geçiriyorum içimden. Sabahın ilk saatlerinde nefes almanın ne kadar güzel olduğunu düşünüyorum sonra. Çok geçmiyor ki aklıma katıldığım mahkemeler geliyor. Daha doğrusu Alparslan Hoca’nın mahkemeleri… Adem Bey’in de referansıyla Alparslan Hoca’nın bir çok mahkemesine katıldım. 22 Nisan olayı, kalemi kırılmıştır davası, 4. ACM’deki ve 11. ACM’deki davalarına katıldım.  Mahkemede resmi bir sıfat alamadığımdan yani sadece izleyici olduğumdan duruşmalarda yaşananları daha farklı bir gözle inceleme fırsatı buluyorum. Savunmaları, mütalaaları, izleyicileri tek tek inceliyorum. Kimilerinin gözlerinin dolu olduğunu fark ediyorum. Yanında ümidini de getirmiş olanları görüyorum. Kalbime dokunuyor. Sonra vicdan kon...
Devamı

Yazmak.

Yazmayı seviyorum galiba. Yazarken kelimelerin birleşerek cümlelere, cümlelerin birbirini takip ederek metne dönüşmesi hoşuma gidiyor. Ama galiba bundan daha da güzeli, yazarken beynimi zorlayışım ve beynimin kıvrımları arasında gizlenmiş fikirleri kulaklarından tutup çekişim, onları boş bir sayfaya veya bilgisayarda bir Word dosyasında sabitleyişimdi. Artık onlardan kurtulmuş oluyordum. Gizli kapaklı beynimde bekleyip olmadık anlarda, nedenini bilmediğim rahatsızlıklar veremeyeceklerdi bana. Bir kitapta okumuştum, aslında üretilen her yeni fikir beyin hücreleri arasında kurulan yeni bir bağlantıdır diyordu. Hoşuma gitti. Çocukluğumdan beri yaptığım gibi yine hayal dünyam harekete geçti. Beynimin içindeki hücreler kendi başlarına hareket edebilen birer insan oldular. Bazıları çok çekingendi, kimseyle görüşmezdi; bazıları ise çok hareketliydi sürekli yeni ilişkiler, bağlantılar kuruyorlardı. İşte beynimi zorladığım anlar o çekingen hücreleri başka bir hücre ile tanıştırmaya ya da çok ...
Devamı

İnşallah.

Resim
         Aklımda hep açık kalan bir lamba var, karanlık düşüncelerimin. Al işte! Karanlık düşüncenin lambası mı olur? Yine saçma ve gereksiz bir sembol çabası. Ama olmuyor işte. Bazı şeyler açık açık söylenemiyor. Ya da hemen anlaşılınca basitleşmiş de hissediyor olabilirim. Dert dediğin çetrefilli olur biraz. Öyle hemen çözülmez. Hemen çözülmüyorsa hemen de anlaşılmasın. Ya da yalnızca anlayan anlasın kardeşim! Bir derdi anlamak bir insanı anlamaktır. Öyle değil mi ama? Ey rengini bereketli buğdaylardan alan! Ey gözyaşı damlalarıyla nice çiçekler sulayan! Ey nazenin dokunan reyhanların narin yapraklarına! Ey minarelere fısıldayan güvercin! Ey derdini kanatları altında saklayan sessiz serçe! Üzülme artık. Sen üzülünce bütün dertler utanıyor, kıpkırmızı oluyor yanakları. E bir derdin yanaklarından kimse öpmeyeceğine göre, boşa utandırıyorsun onları. Ey sabrın kendisinde huzur bulduğu yumuşacık ipek! Sen sabretmezsen sabır neye yarar? Sende yoksa bu dünyad...
Devamı