Savaşa Yalnız Gidilmez




Şah damara dayanmış kasaturaları kaçırsın kelebekler. Masum çocukların şakağına doğrultulmuş galillerin namlusuna konsun kumrular. Şaşırsın gezi gözü arpacığı.

Yokuş aşağı bırakılan eski araba tekerlekleri ezip geçsin tüm tankları. Attığımız her sapan taşı hedefi on ikiden vursun. Anneler ağlamasına dayanamıyorum. Annem geliyor aklıma. Babalar zaten ağlamaz.

Ellerini iki yana salmış çaresiz yürüyor. Çaresiz mi gerçekten? Ayakları yerleri süpürüyor. Omuzları da çökmüş. Sirkeler bu kadar sessiz mi satılır hep?

Niye öyle baktın bana? Dedim ya kaybedilmiş bir savaştan geliyorum. Nasıl da ölmek istemiştim. Nasıl da yalvarmıştım bir ketum kurşun gelsin kalbime? İçin de kalsın hiç çıkmasın. Nasıl da hırsla basıyorduk tetiğe!

Boş ver! Yine bir savaş yaşanacak ne de olsa. Yine bitmek bilmeyen savaşçı hatıraları dinleyeceğiz. Yine sonuna kadar haklılar dolacak her tarafa. Yine her şeyi bilenler, yine çok cesurlar, yine hep cesurlar…

Kargaların yanında sessiz oturulmaz. Namlular fısıltıyla korkutulmaz. Serçeler de kaçıramaz tankları. Bize kartallar lazım. Ya kalbim ağlayan bir serçeyse. Ellerin kartal olsun, ayakların, gözlerin… Kalbin senin olsun.

Gözyaşlarına gece vakitlerinde namzetiz. Düşman yanında ağlanmaz. Dost yanında kurulur bağdaş, düşmana ayak ucu, ip üstü, uçurum kenarı düşer.

Bakma beylik sözlerime sen; ellerimi bırakma, gözlerime bak hep, ısıt kalbimi, dirilt kalbimi, yaşat kalbimi…


Yorumlar

Yorum Gönder

Bu blogdaki popüler yayınlar

GÜN DOĞUYOR- MAHKEME GÜNCESİ 1

Sabah namazını kılıyoruz arkadaşlarla. Sonra herkes yatmaya geçiyor. Uykum olmasına rağmen uyuyamıyorum. İnsan uyuyamayınca aklına çeşitli düşünceler geliyor. Hep birden ötüşen kuşları fark ediyorum mesela. Belki de uyanışın, yeni bir güne başlamanın neşesidir diye geçiriyorum içimden. Sabahın ilk saatlerinde nefes almanın ne kadar güzel olduğunu düşünüyorum sonra. Çok geçmiyor ki aklıma katıldığım mahkemeler geliyor. Daha doğrusu Alparslan Hoca’nın mahkemeleri… Adem Bey’in de referansıyla Alparslan Hoca’nın bir çok mahkemesine katıldım. 22 Nisan olayı, kalemi kırılmıştır davası, 4. ACM’deki ve 11. ACM’deki davalarına katıldım.  Mahkemede resmi bir sıfat alamadığımdan yani sadece izleyici olduğumdan duruşmalarda yaşananları daha farklı bir gözle inceleme fırsatı buluyorum. Savunmaları, mütalaaları, izleyicileri tek tek inceliyorum. Kimilerinin gözlerinin dolu olduğunu fark ediyorum. Yanında ümidini de getirmiş olanları görüyorum. Kalbime dokunuyor. Sonra vicdan kon...
Devamı

Yazmak.

Yazmayı seviyorum galiba. Yazarken kelimelerin birleşerek cümlelere, cümlelerin birbirini takip ederek metne dönüşmesi hoşuma gidiyor. Ama galiba bundan daha da güzeli, yazarken beynimi zorlayışım ve beynimin kıvrımları arasında gizlenmiş fikirleri kulaklarından tutup çekişim, onları boş bir sayfaya veya bilgisayarda bir Word dosyasında sabitleyişimdi. Artık onlardan kurtulmuş oluyordum. Gizli kapaklı beynimde bekleyip olmadık anlarda, nedenini bilmediğim rahatsızlıklar veremeyeceklerdi bana. Bir kitapta okumuştum, aslında üretilen her yeni fikir beyin hücreleri arasında kurulan yeni bir bağlantıdır diyordu. Hoşuma gitti. Çocukluğumdan beri yaptığım gibi yine hayal dünyam harekete geçti. Beynimin içindeki hücreler kendi başlarına hareket edebilen birer insan oldular. Bazıları çok çekingendi, kimseyle görüşmezdi; bazıları ise çok hareketliydi sürekli yeni ilişkiler, bağlantılar kuruyorlardı. İşte beynimi zorladığım anlar o çekingen hücreleri başka bir hücre ile tanıştırmaya ya da çok ...
Devamı

İnşallah.

Resim
         Aklımda hep açık kalan bir lamba var, karanlık düşüncelerimin. Al işte! Karanlık düşüncenin lambası mı olur? Yine saçma ve gereksiz bir sembol çabası. Ama olmuyor işte. Bazı şeyler açık açık söylenemiyor. Ya da hemen anlaşılınca basitleşmiş de hissediyor olabilirim. Dert dediğin çetrefilli olur biraz. Öyle hemen çözülmez. Hemen çözülmüyorsa hemen de anlaşılmasın. Ya da yalnızca anlayan anlasın kardeşim! Bir derdi anlamak bir insanı anlamaktır. Öyle değil mi ama? Ey rengini bereketli buğdaylardan alan! Ey gözyaşı damlalarıyla nice çiçekler sulayan! Ey nazenin dokunan reyhanların narin yapraklarına! Ey minarelere fısıldayan güvercin! Ey derdini kanatları altında saklayan sessiz serçe! Üzülme artık. Sen üzülünce bütün dertler utanıyor, kıpkırmızı oluyor yanakları. E bir derdin yanaklarından kimse öpmeyeceğine göre, boşa utandırıyorsun onları. Ey sabrın kendisinde huzur bulduğu yumuşacık ipek! Sen sabretmezsen sabır neye yarar? Sende yoksa bu dünyad...
Devamı