Şapkadan Çıkmayan Şeyler! - Hikaye


Şaşkınlığını gizleyemiyordu. Kaşları sertçe çatıktı. Bir içini bir tersini çevirip ellerini izliyordu. Bir şeyler oluyordu. Aklına geliyordu sanki ama dilinden bir türlü çıkmıyordu. Dilimin ucunda dedikleriydi bu galiba. Biliyordu ama söyleyemiyordu. Masasına koştu hemen. Bu çok saçma, bu çok saçma diye diye masasına ulaştı. Masasında ömrünün 35 yılını adadığı otlar aynı şekliyle duruyordu. Çeşitli hayvan boynuzları, dağların ücra köşelerinden topladığı çiçekler de oradaydı. Büyük kazanı da oradaydı. İri tahta kaşığı hatta defteri bile oradaydı. Defteri görünce heyecanlandı, çünkü bütün her şey orada yazıyor olmalıydı. Hemen defteri açtı sayfalarını hızlı hızlı çevirmeye başladı, gözleri tanıdık bir şey arıyordu. Belki bir tarif, bir kelime, bir anlam…

Bulamadı. Sanki bütün defter başka bir dilde yazılmıştı.  Nefes alışverişleri hızlanmıştı. Elleriyle ara ara yüzünü kapatıyor. Sanki açınca her şey düzelecekmiş gibi hissediyordu. Ama olmuyordu her şey aynı saçmalığıyla oradaydı. Anlamıyordu. Anlamsızlık girdabına düşmüş gibiydi. Kütüphane geldi aklına koştu hemen. Kitapları onun yalnızlığının yoldaşıydı. Onlarda mutlaka bir şey bulabilirdi. Gözleriyle hızlıca rafı taradı. Tanıdık bir kitap arıyor gibiydi. Kitapların sırtlarına dikkatlice bakıyordu. İsimlerini okuyordu, renkleri ve sembolleri hafızasında eşleştirmeye çalışıyordu. Sanki beynini hızlandıracakmış gibi gözlerini kıstı. Sonra kapattığını fark etti. Artık gözleri kapalı hatta sertçe yumuktu. Düşünüyordu. Ama düşüncesindeki her şey bir fırtına edasıyla sağa sola savruluyordu. Hiçbir düşünceyi dikkatlice inceleyemiyordu. Bir süre gözleri kapalı düşündü. Sonra ümitsizce açtı. Sertçe yumduğundan gözlerini ilk açtığında bir karartı belirdi ama kısa süre sonra geçti. Kitaplık aynı haliyle karşısında duruyordu. Hala yabancıydı. Gözleri doldu. Kendi çabasıyla, içinde bulunduğu anlamsızlıktan kurtulamıyordu. Mücadele etmek istiyordu. Aramak istiyordu ama tıkanmıştı. Olduğu yere çöktü. Gözlerinde biriken yaş artmıştı. Etrafına bakındı dolu gözlerle. Yaşlar nedeniyle tam göremediğini fark etti. Birini arıyordu sanki. Biri… ama bu sefer bir insan. Kendisi gibi biri. Yüreğimi açsa da baksa içine. Bu anlamsızlığımı çözse. Verse bana aradığım anlamı. Ya da beraber arasak diye geçiriyordu içinden.

         Yavaşça kalktı yerinden. Yüzünü silmek için elbisesini kullandı. Sert kapaklı defterini aldı eline. Sakinleşmişti. Aynı tavırla yavaşça kapağını açtı. Daha önce yazılmış kısımları sayfanın üst tarafından sağ eliyle tuttu. Aşağıya doğru çekerek yırtmaya başladı. Aynı sakinlikle yavaş yavaş yırttı. Yırtılan kısımları saymazsak defterin ilk sayfası boştu artık. Kalemini eline aldı. Sağ elinde kalem olduğu için sol eliyle gözlerini sildi. Yüreğine girmiş bir dalgıç derinlerden kalıntılar çıkaracak gibiydi. Yazmaya başladı: “Yol belli değil, yoldaş yok.”

            Hala anlamsızdı her şey. Ama farklı olan artık araması gerektiğini anlamış olmasıydı. Her şeyi var eden o anlamı aramalıydı. Yazdı: “Aradığımı bulamadım. Aradığım neydi peki? Dedim ya aradığımı bulamadım.”

         Göz yaşları dinmişti. Hafif bir ağırlık hissediyordu gözlerinde. Sevdiği bir şiir geldi aklına. Ama o satırları aynı şekliyle söylemek istemedi. Yazdı: “Uçurumun kenarındayım ve Hızır da yok.”
         Daha da yazmak istiyordu bir yanı ama yazmadı. Kalemi usulca bıraktı masaya. Defteri de kapattı. Düşünmek istiyordu sadece…

Yorumlar

Yorum Gönder

Bu blogdaki popüler yayınlar

GÜN DOĞUYOR- MAHKEME GÜNCESİ 1

Sabah namazını kılıyoruz arkadaşlarla. Sonra herkes yatmaya geçiyor. Uykum olmasına rağmen uyuyamıyorum. İnsan uyuyamayınca aklına çeşitli düşünceler geliyor. Hep birden ötüşen kuşları fark ediyorum mesela. Belki de uyanışın, yeni bir güne başlamanın neşesidir diye geçiriyorum içimden. Sabahın ilk saatlerinde nefes almanın ne kadar güzel olduğunu düşünüyorum sonra. Çok geçmiyor ki aklıma katıldığım mahkemeler geliyor. Daha doğrusu Alparslan Hoca’nın mahkemeleri… Adem Bey’in de referansıyla Alparslan Hoca’nın bir çok mahkemesine katıldım. 22 Nisan olayı, kalemi kırılmıştır davası, 4. ACM’deki ve 11. ACM’deki davalarına katıldım.  Mahkemede resmi bir sıfat alamadığımdan yani sadece izleyici olduğumdan duruşmalarda yaşananları daha farklı bir gözle inceleme fırsatı buluyorum. Savunmaları, mütalaaları, izleyicileri tek tek inceliyorum. Kimilerinin gözlerinin dolu olduğunu fark ediyorum. Yanında ümidini de getirmiş olanları görüyorum. Kalbime dokunuyor. Sonra vicdan kon...
Devamı

Yazmak.

Yazmayı seviyorum galiba. Yazarken kelimelerin birleşerek cümlelere, cümlelerin birbirini takip ederek metne dönüşmesi hoşuma gidiyor. Ama galiba bundan daha da güzeli, yazarken beynimi zorlayışım ve beynimin kıvrımları arasında gizlenmiş fikirleri kulaklarından tutup çekişim, onları boş bir sayfaya veya bilgisayarda bir Word dosyasında sabitleyişimdi. Artık onlardan kurtulmuş oluyordum. Gizli kapaklı beynimde bekleyip olmadık anlarda, nedenini bilmediğim rahatsızlıklar veremeyeceklerdi bana. Bir kitapta okumuştum, aslında üretilen her yeni fikir beyin hücreleri arasında kurulan yeni bir bağlantıdır diyordu. Hoşuma gitti. Çocukluğumdan beri yaptığım gibi yine hayal dünyam harekete geçti. Beynimin içindeki hücreler kendi başlarına hareket edebilen birer insan oldular. Bazıları çok çekingendi, kimseyle görüşmezdi; bazıları ise çok hareketliydi sürekli yeni ilişkiler, bağlantılar kuruyorlardı. İşte beynimi zorladığım anlar o çekingen hücreleri başka bir hücre ile tanıştırmaya ya da çok ...
Devamı

İnşallah.

Resim
         Aklımda hep açık kalan bir lamba var, karanlık düşüncelerimin. Al işte! Karanlık düşüncenin lambası mı olur? Yine saçma ve gereksiz bir sembol çabası. Ama olmuyor işte. Bazı şeyler açık açık söylenemiyor. Ya da hemen anlaşılınca basitleşmiş de hissediyor olabilirim. Dert dediğin çetrefilli olur biraz. Öyle hemen çözülmez. Hemen çözülmüyorsa hemen de anlaşılmasın. Ya da yalnızca anlayan anlasın kardeşim! Bir derdi anlamak bir insanı anlamaktır. Öyle değil mi ama? Ey rengini bereketli buğdaylardan alan! Ey gözyaşı damlalarıyla nice çiçekler sulayan! Ey nazenin dokunan reyhanların narin yapraklarına! Ey minarelere fısıldayan güvercin! Ey derdini kanatları altında saklayan sessiz serçe! Üzülme artık. Sen üzülünce bütün dertler utanıyor, kıpkırmızı oluyor yanakları. E bir derdin yanaklarından kimse öpmeyeceğine göre, boşa utandırıyorsun onları. Ey sabrın kendisinde huzur bulduğu yumuşacık ipek! Sen sabretmezsen sabır neye yarar? Sende yoksa bu dünyad...
Devamı