Artık Farklı


     Yağmur sonrası yeryüzü ılık bir duş rahatlığına kavuşuyor. Sokaklar, caddeler, bahçeler, kaldırımlar insanların oradan oraya koşuşturmalarından dolayı meydana gelen kirlilikten kurtuluyorlar. Toprak kokmaya başlıyor. Derin bir nefes alıyorum. Ciğerlerimin ferahladığını hissediyorum. Toprak kokusu düşüncelerimi dağıtıyor. Aklım ve kalbim nispeten ferahlamış bir şekilde ilk adımımı atıyorum. Daha önce milyonlarca kez yaptığım gibi değil. Bu sefer farklı…

      Yağmur sonrası yeryüzü, sabah yüzünü yıkayıp uykusunu dağıtan çocuğa dönüyor. Güller, papatyalar, limon ağaçları, zeytin ağaçları üzerlerinde kalan son yağmur damlalarının bir bir yere düşmesini izliyorlar. Toprak yollardaki sular yeraltı sularına karışmak veya bir ağacın köküne sarılmak için aşağıya doğru süzülüyorlar. Dünyanın yüzünü yıkayan bulutlar, sabah kahvaltısı için tandır ekmeğine sürülmüş gül reçelini alıp köşelerine çekiliyorlar. Kara bulutların dağıldığını görüyorum. Fakat buna rağmen tedirgin bir şekilde ilk adımımı atıyorum. Ama bu kez bugüne kadar attığım milyonlarca adımdan farklı…

          Yağmur sonrası yeryüzü kahvesini içip işine başlayan ayakkabı tamircisine dönüyor. Tamirci, yürümeye devam etmeleri için ayakkabıları çekiç ile dövüyor. Karıncalar yuvalarından çıkıyor. Arılar yine çiçek çiçek gezmeye başlıyor. Yeryüzünde milyarlarca kez yazdırılan şiir bir kez daha yazdırılıyor. Rüzgârın fonu eşliğinde yeryüzünün şiirini okuyorum. Ama bu kez daha önce yaptığım binlercesinden farklı…

      Yağmurdan sonra yeryüzü yıkanmış işçi çamaşırlarına dönüyor. Güneş yağmurdan kalan son emareleri de silmek için yüzünü gösteriyor. Sular yavaş yavaş çekiliyor. Elimi bahçemizin demir kapısına uzatıyorum. Kapıdaki yağmur suyu elimi ıslatıyor. Kapıyı açıyorum. Ama daha önce yüz binlerce kez açtığım gibi değil. Bu kez farklı…

         Harun’a kavuşmuş Musa güveni üzerimde. Ve şimdi Firavun’un kapısına gidiyorum. Ama daha önce gittiğim on binlercesinden farklı…

        


Yorumlar

Yorum Gönder

Bu blogdaki popüler yayınlar

GÜN DOĞUYOR- MAHKEME GÜNCESİ 1

Sabah namazını kılıyoruz arkadaşlarla. Sonra herkes yatmaya geçiyor. Uykum olmasına rağmen uyuyamıyorum. İnsan uyuyamayınca aklına çeşitli düşünceler geliyor. Hep birden ötüşen kuşları fark ediyorum mesela. Belki de uyanışın, yeni bir güne başlamanın neşesidir diye geçiriyorum içimden. Sabahın ilk saatlerinde nefes almanın ne kadar güzel olduğunu düşünüyorum sonra. Çok geçmiyor ki aklıma katıldığım mahkemeler geliyor. Daha doğrusu Alparslan Hoca’nın mahkemeleri… Adem Bey’in de referansıyla Alparslan Hoca’nın bir çok mahkemesine katıldım. 22 Nisan olayı, kalemi kırılmıştır davası, 4. ACM’deki ve 11. ACM’deki davalarına katıldım.  Mahkemede resmi bir sıfat alamadığımdan yani sadece izleyici olduğumdan duruşmalarda yaşananları daha farklı bir gözle inceleme fırsatı buluyorum. Savunmaları, mütalaaları, izleyicileri tek tek inceliyorum. Kimilerinin gözlerinin dolu olduğunu fark ediyorum. Yanında ümidini de getirmiş olanları görüyorum. Kalbime dokunuyor. Sonra vicdan kon...
Devamı

Yazmak.

Yazmayı seviyorum galiba. Yazarken kelimelerin birleşerek cümlelere, cümlelerin birbirini takip ederek metne dönüşmesi hoşuma gidiyor. Ama galiba bundan daha da güzeli, yazarken beynimi zorlayışım ve beynimin kıvrımları arasında gizlenmiş fikirleri kulaklarından tutup çekişim, onları boş bir sayfaya veya bilgisayarda bir Word dosyasında sabitleyişimdi. Artık onlardan kurtulmuş oluyordum. Gizli kapaklı beynimde bekleyip olmadık anlarda, nedenini bilmediğim rahatsızlıklar veremeyeceklerdi bana. Bir kitapta okumuştum, aslında üretilen her yeni fikir beyin hücreleri arasında kurulan yeni bir bağlantıdır diyordu. Hoşuma gitti. Çocukluğumdan beri yaptığım gibi yine hayal dünyam harekete geçti. Beynimin içindeki hücreler kendi başlarına hareket edebilen birer insan oldular. Bazıları çok çekingendi, kimseyle görüşmezdi; bazıları ise çok hareketliydi sürekli yeni ilişkiler, bağlantılar kuruyorlardı. İşte beynimi zorladığım anlar o çekingen hücreleri başka bir hücre ile tanıştırmaya ya da çok ...
Devamı

İnşallah.

Resim
         Aklımda hep açık kalan bir lamba var, karanlık düşüncelerimin. Al işte! Karanlık düşüncenin lambası mı olur? Yine saçma ve gereksiz bir sembol çabası. Ama olmuyor işte. Bazı şeyler açık açık söylenemiyor. Ya da hemen anlaşılınca basitleşmiş de hissediyor olabilirim. Dert dediğin çetrefilli olur biraz. Öyle hemen çözülmez. Hemen çözülmüyorsa hemen de anlaşılmasın. Ya da yalnızca anlayan anlasın kardeşim! Bir derdi anlamak bir insanı anlamaktır. Öyle değil mi ama? Ey rengini bereketli buğdaylardan alan! Ey gözyaşı damlalarıyla nice çiçekler sulayan! Ey nazenin dokunan reyhanların narin yapraklarına! Ey minarelere fısıldayan güvercin! Ey derdini kanatları altında saklayan sessiz serçe! Üzülme artık. Sen üzülünce bütün dertler utanıyor, kıpkırmızı oluyor yanakları. E bir derdin yanaklarından kimse öpmeyeceğine göre, boşa utandırıyorsun onları. Ey sabrın kendisinde huzur bulduğu yumuşacık ipek! Sen sabretmezsen sabır neye yarar? Sende yoksa bu dünyad...
Devamı