Hayat Kaynağı Korkularımız | Pi'nin Korkularıyla Savaşı Üzerine


Pi’nin yaşamı… Bir kurtuluş hikayesi… Müthiş çağrışımları olan bir film. Ki bunu ikinci izleyişimde fark ediyorum. İnsanın hayat mücadelesi esnasında yaşadıklarına dair etkileyici bir film. Tabi yine yönetmenin bile kastetmediği anlamları filme yüklemediysem.

İnsanın korkuları vardır. Ve genelde korkularımızdan rahatsız oluruz. Kurtulmak isteriz. Kaçmak isteriz. Hatta onu yenmek ona boyun eğdirmek isteriz. Ama düşündüğümüz zaman bizi biz yapan şeylerden birinin de korkularımız olduğunu fark ederiz. Korkularımız bizi nasıl biz yapar peki? Bizi ayakta ve tetikte tutarak. Hayatta tutarak. Bir düşmanı olmayan ordu paslanmaya mahkumdur. Ne demiş Necip Fazıl “Ey düşmanım sen benim ifadem ve hızımsın gündüz geceye lazım bana da sen lazımsın”. Düşman varsa biz varız. Korktuğumuz şeyler sürekli gardımızı almamızı sağlar ve bu durum bizi sürekli üretmeye sevk eder.

Büyük devletler de bunu yapar. Örneğin ABD, Sovyetler dağıldıktan sonra ne yaptı? Hemen kendine yeni bir düşman buldu. Bunu yapmasaydı kendisi de bitecekti iyi biliyordu. O düşman İslam’dı. Tüm dünyayı teröristler geliyor diyerek korkuttu. Kendisini haklılaştırdı ve geliştirdi.

Pi okyanus ortasında kendisiyle kalmıştı aslında. Bizzat, öz kendisiyle. Kendisiyle başbaşa kalınca kendisini keşfetti. Düşmanını keşfetti. Korkularını keşfetti. Onu yenmeye çalıştı. Kontrol altına almaya çalıştı ama alamadı. Ve en sonunda onunla yaşamayı öğrendi. O koca ve korkunç kaplanın yani içindeki korkularının kendisini hayata nasıl da bağladığını fark etti.

Kaplanla aynı yerde kalmadı. Önce başka bir sal benzeri bir şey yaptı. Oradan yani uzaktan baktı Kaplana. Demek ki korkularımıza şöyle bir uzaktan bakmak lazım. Sonra aşama aşama onunla yaşamaya alıştı. Hiç yenemedi onu, dediğim gibi yaşamaya alıştı. Belki de korkularda savaştaki bir sır budur…

Tam olarak anlayamadığım kısım şu: Kaplan en son neden veda etmeden gitti? Ve Pi neden buna bu kadar üzüldü? Aklıma gelen cevap şöyle: Pi artık eksikliklerinin, zayıflıklarının, korkularının kendisinin bir parçası olduğunu anlamıştı. Ve korkularını temsil eden kaplan gidince kendisinden bir parça gitmişti, bu yüzden bu kadar üzüldü. Peki neden kaplan veda etmedi? Acaba aslında hiç gitmedi mi? Her an yeniden gelebilir diye mi? Hiç olmadık bir anda içimize çektiğimiz bir kokunun bizi eski bir anımıza götürüp yendiğimizi sandığımız korkularımızı diriltmesi gibi mi? Olabilir. Kaplan her an yeniden gelebilir. Ya da başka bir anlamı var.

Filmin en sonundaki hikaye seçim sahnesi de enteresan. İnsan kendi hikayesini kendisi yazıyor gerçekten. Olmak istediğimiz kişi olabiliriz mesajı veriliyor galiba. Tabi bir okyanusun ortasında korkunç bir kaplanla uzun bir yolculuk yapıp, dehşet zorlukları atlatarak kendimizi bulduktan sonra.
Filmde hikmet penceresinden bakılınca görülecek daha çok nokta var. Ama hepsi kelimelere sığmıyor. Hani fırtına çıkıp da Pi’nin bütün her şeyi not aldığı defteri uçmuştu ya. Belki de kelimelerden de geç artık dendi Pi’ye kim bilir? Ama yine de kelimeler vazgeçilmezdir. Filmin sonunda Pi’nin hayatı kelimeler sayesinde ölümsüz oluyor değil mi?
               

Yorumlar

Yorum Gönder

Bu blogdaki popüler yayınlar

GÜN DOĞUYOR- MAHKEME GÜNCESİ 1

Sabah namazını kılıyoruz arkadaşlarla. Sonra herkes yatmaya geçiyor. Uykum olmasına rağmen uyuyamıyorum. İnsan uyuyamayınca aklına çeşitli düşünceler geliyor. Hep birden ötüşen kuşları fark ediyorum mesela. Belki de uyanışın, yeni bir güne başlamanın neşesidir diye geçiriyorum içimden. Sabahın ilk saatlerinde nefes almanın ne kadar güzel olduğunu düşünüyorum sonra. Çok geçmiyor ki aklıma katıldığım mahkemeler geliyor. Daha doğrusu Alparslan Hoca’nın mahkemeleri… Adem Bey’in de referansıyla Alparslan Hoca’nın bir çok mahkemesine katıldım. 22 Nisan olayı, kalemi kırılmıştır davası, 4. ACM’deki ve 11. ACM’deki davalarına katıldım.  Mahkemede resmi bir sıfat alamadığımdan yani sadece izleyici olduğumdan duruşmalarda yaşananları daha farklı bir gözle inceleme fırsatı buluyorum. Savunmaları, mütalaaları, izleyicileri tek tek inceliyorum. Kimilerinin gözlerinin dolu olduğunu fark ediyorum. Yanında ümidini de getirmiş olanları görüyorum. Kalbime dokunuyor. Sonra vicdan kon...
Devamı

Yazmak.

Yazmayı seviyorum galiba. Yazarken kelimelerin birleşerek cümlelere, cümlelerin birbirini takip ederek metne dönüşmesi hoşuma gidiyor. Ama galiba bundan daha da güzeli, yazarken beynimi zorlayışım ve beynimin kıvrımları arasında gizlenmiş fikirleri kulaklarından tutup çekişim, onları boş bir sayfaya veya bilgisayarda bir Word dosyasında sabitleyişimdi. Artık onlardan kurtulmuş oluyordum. Gizli kapaklı beynimde bekleyip olmadık anlarda, nedenini bilmediğim rahatsızlıklar veremeyeceklerdi bana. Bir kitapta okumuştum, aslında üretilen her yeni fikir beyin hücreleri arasında kurulan yeni bir bağlantıdır diyordu. Hoşuma gitti. Çocukluğumdan beri yaptığım gibi yine hayal dünyam harekete geçti. Beynimin içindeki hücreler kendi başlarına hareket edebilen birer insan oldular. Bazıları çok çekingendi, kimseyle görüşmezdi; bazıları ise çok hareketliydi sürekli yeni ilişkiler, bağlantılar kuruyorlardı. İşte beynimi zorladığım anlar o çekingen hücreleri başka bir hücre ile tanıştırmaya ya da çok ...
Devamı

İnşallah.

Resim
         Aklımda hep açık kalan bir lamba var, karanlık düşüncelerimin. Al işte! Karanlık düşüncenin lambası mı olur? Yine saçma ve gereksiz bir sembol çabası. Ama olmuyor işte. Bazı şeyler açık açık söylenemiyor. Ya da hemen anlaşılınca basitleşmiş de hissediyor olabilirim. Dert dediğin çetrefilli olur biraz. Öyle hemen çözülmez. Hemen çözülmüyorsa hemen de anlaşılmasın. Ya da yalnızca anlayan anlasın kardeşim! Bir derdi anlamak bir insanı anlamaktır. Öyle değil mi ama? Ey rengini bereketli buğdaylardan alan! Ey gözyaşı damlalarıyla nice çiçekler sulayan! Ey nazenin dokunan reyhanların narin yapraklarına! Ey minarelere fısıldayan güvercin! Ey derdini kanatları altında saklayan sessiz serçe! Üzülme artık. Sen üzülünce bütün dertler utanıyor, kıpkırmızı oluyor yanakları. E bir derdin yanaklarından kimse öpmeyeceğine göre, boşa utandırıyorsun onları. Ey sabrın kendisinde huzur bulduğu yumuşacık ipek! Sen sabretmezsen sabır neye yarar? Sende yoksa bu dünyad...
Devamı