Hattab’ın Oğlu Kolumu Tuttu, Ben de Anlattım


 Hattab’ın Oğlu Kolumu Tuttu, Ben de Anlattım

Bir mahcubiyeti dağ gibi taşıyorum sırtımda. Vücudum yenilginin jilet kesikleriyle dolu. Atasının mirasını perişan etmiş bir oğul pişmanlığı var üzerimde ey Ömer! Sizden sonra çok savaş kaybettik. Çok işgal edildik, çok bozguna uğradık, çok benzedik hiç benzemememiz gerekenlere… Allah Resulu ümmetini çekirgelere benzetmişti de şaşırmıştınız siz. İşte biz çekirgenin kendisiyiz. Canavarların dişleri arasında katur kutur sesler çıkararak akşam yemeği olduk. Sesimiz de kalmadı bağıran gece serserilerinin arasında. Öyle bağırdılar ki bize, cehennemi göğsünde söndürenler evlerine kaçtılar. Kapılarını sıkıca kilitleyip dışarıdaki yangını duymaz oldular.

Susanların, duymayanların, kapılarını ümmetine sıkı sıkı kapatanların yüzünden yangın büyüdü de büyüdü ey Ömer! Senden ve senin dostlarından bir haber çocuklar büyüttük. Ama isimleri Ömer’di, Ali’ydi, Osman’dı. Uğrunda ömrünüzü verdiğiniz davanız kitapların dipnotlarında kaldı. Yüreklerini rahatlık denilen soğuk sularda saklayanlar yanmayı unuttu karanlığı aydınlatmak için. Dertten yana fakir kaldılar, ümmetin ahını sahipsiz bıraktılar. Sümeyyeler milyon milyon öldürülürken evlerindeydi onlar. Hem de kapıları sıkı sıkı kapalıydı ey Ömer!

Ömer bin Hattab, gözleri dolu bir şekilde bana bakıyordu. Nasıl olur diyordu yanaklarından süzülen her damla. Ama dili susmuştu. Kitaplarda okuduğum cevval Ömer gitmiş, yerine çaresizliğe bürünmüş bir genç gelmişti. Kalbim dayanamadı Ömer’in haline. Dur dedim Ey Hattab’ın oğlu. Ben sana ilk kısmını anlattım içimdeki yangının. Şimdi beni biraz daha dinle. Dinle de sana kardeşlerini anlatayım.

Çölden değil belki ama hayattan yana bitap düşmüş şehirlerde yetişti gonca güller. Baskının, zulmün, işkencenin sokaklara taştığı şehirlerde… Dillerindeki dert yüreklerinden çıkıyordu. Yürekler ki çölleri yeşertecek nehirler taşır içinde. Öyle nehirler ki bunlar tevhidin tohumlarını, mazlumların ahlarını, adaletin kaybolan yollarını taşır içinde. Uğradığı her yaralı toprağa can verir, yepyeni ağaçlar yetiştirir onlar.

Çok cehdettiler ey Ömer. Yalan kusan zorbalara boyun eğmediler. Boyunları taş kesildi zulmün önünde. Bilekleri gül tuttu tomaların karşısında. Biber gazlarıyla yıkandı bedenleri. Yol kenarındaki taşlarla buluştu kırmızı kanları. Durmadılar ve bağırdılar ey Ömer! Zalime, sen zalimsin dediler, Gök titredi. Kaçmadılar, ellerinde meşalelerle karanlıktan dağların zirvelerini zorladılar.

Ömer Bin Hattab’ın heyecandan gözleri büyümüştü. Yüzümde onu rahatlatan bir gülümseme ile devam ettim.

Baharın kokusu vardı ey Ömer, birlikte yedikleri her yemekte. Bir hicret güneşiyle aydınlandı tüm şehirler. Gizlenmiş düşmanları ortaya çıkardı bu güneş. Sonra yaktı onları yalan kusan ağızları kapanıncaya dek.

Ömer, omzumu okşadı gözlerinden mutluluk yaşları dökülürken. Hamdolsun dedi. Hamdolsun hayat veren tevhidi bize öğreten Allah’a. Ve selam olsun Dostumun davasına gönül verenlere.

 

 

Yorumlar

Yorum Gönder

Bu blogdaki popüler yayınlar

GÜN DOĞUYOR- MAHKEME GÜNCESİ 1

Sabah namazını kılıyoruz arkadaşlarla. Sonra herkes yatmaya geçiyor. Uykum olmasına rağmen uyuyamıyorum. İnsan uyuyamayınca aklına çeşitli düşünceler geliyor. Hep birden ötüşen kuşları fark ediyorum mesela. Belki de uyanışın, yeni bir güne başlamanın neşesidir diye geçiriyorum içimden. Sabahın ilk saatlerinde nefes almanın ne kadar güzel olduğunu düşünüyorum sonra. Çok geçmiyor ki aklıma katıldığım mahkemeler geliyor. Daha doğrusu Alparslan Hoca’nın mahkemeleri… Adem Bey’in de referansıyla Alparslan Hoca’nın bir çok mahkemesine katıldım. 22 Nisan olayı, kalemi kırılmıştır davası, 4. ACM’deki ve 11. ACM’deki davalarına katıldım.  Mahkemede resmi bir sıfat alamadığımdan yani sadece izleyici olduğumdan duruşmalarda yaşananları daha farklı bir gözle inceleme fırsatı buluyorum. Savunmaları, mütalaaları, izleyicileri tek tek inceliyorum. Kimilerinin gözlerinin dolu olduğunu fark ediyorum. Yanında ümidini de getirmiş olanları görüyorum. Kalbime dokunuyor. Sonra vicdan kon...
Devamı

Yazmak.

Yazmayı seviyorum galiba. Yazarken kelimelerin birleşerek cümlelere, cümlelerin birbirini takip ederek metne dönüşmesi hoşuma gidiyor. Ama galiba bundan daha da güzeli, yazarken beynimi zorlayışım ve beynimin kıvrımları arasında gizlenmiş fikirleri kulaklarından tutup çekişim, onları boş bir sayfaya veya bilgisayarda bir Word dosyasında sabitleyişimdi. Artık onlardan kurtulmuş oluyordum. Gizli kapaklı beynimde bekleyip olmadık anlarda, nedenini bilmediğim rahatsızlıklar veremeyeceklerdi bana. Bir kitapta okumuştum, aslında üretilen her yeni fikir beyin hücreleri arasında kurulan yeni bir bağlantıdır diyordu. Hoşuma gitti. Çocukluğumdan beri yaptığım gibi yine hayal dünyam harekete geçti. Beynimin içindeki hücreler kendi başlarına hareket edebilen birer insan oldular. Bazıları çok çekingendi, kimseyle görüşmezdi; bazıları ise çok hareketliydi sürekli yeni ilişkiler, bağlantılar kuruyorlardı. İşte beynimi zorladığım anlar o çekingen hücreleri başka bir hücre ile tanıştırmaya ya da çok ...
Devamı

İnşallah.

Resim
         Aklımda hep açık kalan bir lamba var, karanlık düşüncelerimin. Al işte! Karanlık düşüncenin lambası mı olur? Yine saçma ve gereksiz bir sembol çabası. Ama olmuyor işte. Bazı şeyler açık açık söylenemiyor. Ya da hemen anlaşılınca basitleşmiş de hissediyor olabilirim. Dert dediğin çetrefilli olur biraz. Öyle hemen çözülmez. Hemen çözülmüyorsa hemen de anlaşılmasın. Ya da yalnızca anlayan anlasın kardeşim! Bir derdi anlamak bir insanı anlamaktır. Öyle değil mi ama? Ey rengini bereketli buğdaylardan alan! Ey gözyaşı damlalarıyla nice çiçekler sulayan! Ey nazenin dokunan reyhanların narin yapraklarına! Ey minarelere fısıldayan güvercin! Ey derdini kanatları altında saklayan sessiz serçe! Üzülme artık. Sen üzülünce bütün dertler utanıyor, kıpkırmızı oluyor yanakları. E bir derdin yanaklarından kimse öpmeyeceğine göre, boşa utandırıyorsun onları. Ey sabrın kendisinde huzur bulduğu yumuşacık ipek! Sen sabretmezsen sabır neye yarar? Sende yoksa bu dünyad...
Devamı