Üç Nokta



Bütün söyleyemediklerim için
Üç nokta koydum şehrin ortasına
Gelip geçen arabaları durdurmak zor oldu
İyi ki yol kenarında çiçekler vardı
Bana gülümseyen

Gitgide tükenen ellerimle tuttum kalemleri
İşte ilk nokta
Şimşekler çakmaya başladı
Ah ki bu kadar zor olacağını
Nereden bilebilirdim
Polisler çevirdi etrafımı
Ellerim havada bekledim bir müddet

Anladım geç olmadan devam etmem gerektiğini
Ki “hiç korkmasın söylesin” diyordu
Henüz doğan güneş
Göğün ciğerlerime verdiği nefesle
Can bulup söyledim

İlktir avazımın çıkışı
İlktir bir bahar günü papatyaya şarkı söylemem
İlktir karınca adımlarının duyuluşu

Yağmur dindi
Arabalar durdu
Polisler gitti
Şehir, ben ve çiçekler…

Saygıyla kaldırdım kalemimi
Siz, ikinci nokta için müsaade eder misiniz?
Müsaade verildi
Bunu bir gülün ağlayışından anladım
Onu doğuran toprağa düşerken gülün yaşları
Gayrete geldi ellerim
İkinci nokta atıldı

Yağmursuzluk uzadı
Egzoz gazları çiçekleri boğmaya başladı
Polislerin silah sesleri duyuldu uzaktan
Korkuyu hissederek kalbimin her yerinde
Kalemime baktım
Yorulmuştu
Daha bir gevşek sarılıyordu ellerim
Yol kenarındaki çiçeklerle
Ümidim de soluyordu

Son bir arayışla gözlerim etrafta gezinirken
Onu gördüm
Yalnız iki gözünü ve burnunu
Her bir gözüne bir nehir fışkırdı yüreğime
Kömüründen ateşler çıktı kalemimin
Çiçekler şarkılara
Gök yağmura başladı
Silah sesleri sustu
Gözlerine baktım
Sesini duydum
Tekrardan gelen canla
Kaldırdım kalemimi
Tüm kâinatın gözleri önünde
Üçüncü noktayı da koydum

Üç nokta koydum şehrin ortasına
Bütün söyleyemediklerim için
Üç nokta koydum
Yüreğimin üç feryadını
Avazımın üç çocuğunu
Boğazımın üç düğümünü…


Yorumlar

Yorum Gönder

Bu blogdaki popüler yayınlar

GÜN DOĞUYOR- MAHKEME GÜNCESİ 1

Sabah namazını kılıyoruz arkadaşlarla. Sonra herkes yatmaya geçiyor. Uykum olmasına rağmen uyuyamıyorum. İnsan uyuyamayınca aklına çeşitli düşünceler geliyor. Hep birden ötüşen kuşları fark ediyorum mesela. Belki de uyanışın, yeni bir güne başlamanın neşesidir diye geçiriyorum içimden. Sabahın ilk saatlerinde nefes almanın ne kadar güzel olduğunu düşünüyorum sonra. Çok geçmiyor ki aklıma katıldığım mahkemeler geliyor. Daha doğrusu Alparslan Hoca’nın mahkemeleri… Adem Bey’in de referansıyla Alparslan Hoca’nın bir çok mahkemesine katıldım. 22 Nisan olayı, kalemi kırılmıştır davası, 4. ACM’deki ve 11. ACM’deki davalarına katıldım.  Mahkemede resmi bir sıfat alamadığımdan yani sadece izleyici olduğumdan duruşmalarda yaşananları daha farklı bir gözle inceleme fırsatı buluyorum. Savunmaları, mütalaaları, izleyicileri tek tek inceliyorum. Kimilerinin gözlerinin dolu olduğunu fark ediyorum. Yanında ümidini de getirmiş olanları görüyorum. Kalbime dokunuyor. Sonra vicdan kon...
Devamı

Yazmak.

Yazmayı seviyorum galiba. Yazarken kelimelerin birleşerek cümlelere, cümlelerin birbirini takip ederek metne dönüşmesi hoşuma gidiyor. Ama galiba bundan daha da güzeli, yazarken beynimi zorlayışım ve beynimin kıvrımları arasında gizlenmiş fikirleri kulaklarından tutup çekişim, onları boş bir sayfaya veya bilgisayarda bir Word dosyasında sabitleyişimdi. Artık onlardan kurtulmuş oluyordum. Gizli kapaklı beynimde bekleyip olmadık anlarda, nedenini bilmediğim rahatsızlıklar veremeyeceklerdi bana. Bir kitapta okumuştum, aslında üretilen her yeni fikir beyin hücreleri arasında kurulan yeni bir bağlantıdır diyordu. Hoşuma gitti. Çocukluğumdan beri yaptığım gibi yine hayal dünyam harekete geçti. Beynimin içindeki hücreler kendi başlarına hareket edebilen birer insan oldular. Bazıları çok çekingendi, kimseyle görüşmezdi; bazıları ise çok hareketliydi sürekli yeni ilişkiler, bağlantılar kuruyorlardı. İşte beynimi zorladığım anlar o çekingen hücreleri başka bir hücre ile tanıştırmaya ya da çok ...
Devamı

İnşallah.

Resim
         Aklımda hep açık kalan bir lamba var, karanlık düşüncelerimin. Al işte! Karanlık düşüncenin lambası mı olur? Yine saçma ve gereksiz bir sembol çabası. Ama olmuyor işte. Bazı şeyler açık açık söylenemiyor. Ya da hemen anlaşılınca basitleşmiş de hissediyor olabilirim. Dert dediğin çetrefilli olur biraz. Öyle hemen çözülmez. Hemen çözülmüyorsa hemen de anlaşılmasın. Ya da yalnızca anlayan anlasın kardeşim! Bir derdi anlamak bir insanı anlamaktır. Öyle değil mi ama? Ey rengini bereketli buğdaylardan alan! Ey gözyaşı damlalarıyla nice çiçekler sulayan! Ey nazenin dokunan reyhanların narin yapraklarına! Ey minarelere fısıldayan güvercin! Ey derdini kanatları altında saklayan sessiz serçe! Üzülme artık. Sen üzülünce bütün dertler utanıyor, kıpkırmızı oluyor yanakları. E bir derdin yanaklarından kimse öpmeyeceğine göre, boşa utandırıyorsun onları. Ey sabrın kendisinde huzur bulduğu yumuşacık ipek! Sen sabretmezsen sabır neye yarar? Sende yoksa bu dünyad...
Devamı