Bir Gül Hikayesi




Soru sormaktan bitap düşmüştüm. Boğazım kurumuştu. Ama bu korkunç merak peşimi bırakmıyordu. Sormaya devem ediyordum.
“Bir gül için en kötü şey nedir?” demiştim.

Hiç düşünmedin. Yıllardır bu soruyu bekler gibi cevapladın.
“Zamansız açmak… Bir kış günü örneğin. Karlar vardır belki toprağında. Belki yağmur damlaları hızla çarpar ve acıtır dallarını. Kimse de çıkmaz soğuktan dışarı. Kimseler bakmaz, koklamaz gülü. Ya üşümez mi gül soğuktan? Üşür elbet. Zamansız açmak bütün acıları katlayarak sunar bir yüreğe. Zamansız açmak bütün acılarının anasıdır bir gülün.”

Cevabı kısa kestin yine. Oysa ağzından çıkan her kelimeye vuruluyordum. Seni konuşturmaya devam ettirmek için sormaya devam ediyordum.

“Peki koklayanının kıymet bilmemesi yakmaz mı gülün canını?”

“Yakar elbet” dedin, sert bir sesle. Sonra yumuşadı sesin, “hem de ne yakış!”
“Kısa ömrünün beyhude geçtiğini düşünmeye başlar gül. Değmeyen koklamalar, donuk bakışlar, hiç okşanmaması yapraklarının ya da bir kitap arasında ölümsüzlüğe uzanamamak yakar da yakar gülün canını.”

Sözlerin bitince gözlerin yere düştü. Gülle beraber yanıyordun sanki. Ama doyamamıştım. Belki cevaplamazsın diye sesim titreyerek sordum:
“Ya toprağından koparılması?”

Yerde gezinen gözlerin aniden bana çevrildi. Koktum ve gözlerimi kaçırmaya çalıştım. Kaçamamıştım. Takıldım, yakalandım gözlerine. Ama gözlerin farklıydı. O kararlılığı, ışıltısı, yüreğimi ısıtan sıcaklığı yerini garip bir çaresizliğe bırakmıştı. Soruyu sorduğum için pişmanlık duymaya başladım.

Gözlerin kapandı, derin bir nefes aldın, vücudun vazgeçercesine öne eğildi.
Bu sorunun sana ne yaptığını hayret ve acı içinde izliyordum. Başın iyice öne eğildi, göğsüne yaklaştı. Evet, anlamıştım. Gözlerimin önünde kuruyordun. Pişmanlığım bir kat daha arttı. Göğsündeki ağırlık seni yere çekiyordu. Hiç bu kadar ne yapacağımı bilmediğim olmamıştı. Kuruyordun. Kururdu. Toprağından ayrılan gül kururdu.


Yorumlar

Yorum Gönder

Bu blogdaki popüler yayınlar

GÜN DOĞUYOR- MAHKEME GÜNCESİ 1

Sabah namazını kılıyoruz arkadaşlarla. Sonra herkes yatmaya geçiyor. Uykum olmasına rağmen uyuyamıyorum. İnsan uyuyamayınca aklına çeşitli düşünceler geliyor. Hep birden ötüşen kuşları fark ediyorum mesela. Belki de uyanışın, yeni bir güne başlamanın neşesidir diye geçiriyorum içimden. Sabahın ilk saatlerinde nefes almanın ne kadar güzel olduğunu düşünüyorum sonra. Çok geçmiyor ki aklıma katıldığım mahkemeler geliyor. Daha doğrusu Alparslan Hoca’nın mahkemeleri… Adem Bey’in de referansıyla Alparslan Hoca’nın bir çok mahkemesine katıldım. 22 Nisan olayı, kalemi kırılmıştır davası, 4. ACM’deki ve 11. ACM’deki davalarına katıldım.  Mahkemede resmi bir sıfat alamadığımdan yani sadece izleyici olduğumdan duruşmalarda yaşananları daha farklı bir gözle inceleme fırsatı buluyorum. Savunmaları, mütalaaları, izleyicileri tek tek inceliyorum. Kimilerinin gözlerinin dolu olduğunu fark ediyorum. Yanında ümidini de getirmiş olanları görüyorum. Kalbime dokunuyor. Sonra vicdan kon...
Devamı

Yazmak.

Yazmayı seviyorum galiba. Yazarken kelimelerin birleşerek cümlelere, cümlelerin birbirini takip ederek metne dönüşmesi hoşuma gidiyor. Ama galiba bundan daha da güzeli, yazarken beynimi zorlayışım ve beynimin kıvrımları arasında gizlenmiş fikirleri kulaklarından tutup çekişim, onları boş bir sayfaya veya bilgisayarda bir Word dosyasında sabitleyişimdi. Artık onlardan kurtulmuş oluyordum. Gizli kapaklı beynimde bekleyip olmadık anlarda, nedenini bilmediğim rahatsızlıklar veremeyeceklerdi bana. Bir kitapta okumuştum, aslında üretilen her yeni fikir beyin hücreleri arasında kurulan yeni bir bağlantıdır diyordu. Hoşuma gitti. Çocukluğumdan beri yaptığım gibi yine hayal dünyam harekete geçti. Beynimin içindeki hücreler kendi başlarına hareket edebilen birer insan oldular. Bazıları çok çekingendi, kimseyle görüşmezdi; bazıları ise çok hareketliydi sürekli yeni ilişkiler, bağlantılar kuruyorlardı. İşte beynimi zorladığım anlar o çekingen hücreleri başka bir hücre ile tanıştırmaya ya da çok ...
Devamı

İnşallah.

Resim
         Aklımda hep açık kalan bir lamba var, karanlık düşüncelerimin. Al işte! Karanlık düşüncenin lambası mı olur? Yine saçma ve gereksiz bir sembol çabası. Ama olmuyor işte. Bazı şeyler açık açık söylenemiyor. Ya da hemen anlaşılınca basitleşmiş de hissediyor olabilirim. Dert dediğin çetrefilli olur biraz. Öyle hemen çözülmez. Hemen çözülmüyorsa hemen de anlaşılmasın. Ya da yalnızca anlayan anlasın kardeşim! Bir derdi anlamak bir insanı anlamaktır. Öyle değil mi ama? Ey rengini bereketli buğdaylardan alan! Ey gözyaşı damlalarıyla nice çiçekler sulayan! Ey nazenin dokunan reyhanların narin yapraklarına! Ey minarelere fısıldayan güvercin! Ey derdini kanatları altında saklayan sessiz serçe! Üzülme artık. Sen üzülünce bütün dertler utanıyor, kıpkırmızı oluyor yanakları. E bir derdin yanaklarından kimse öpmeyeceğine göre, boşa utandırıyorsun onları. Ey sabrın kendisinde huzur bulduğu yumuşacık ipek! Sen sabretmezsen sabır neye yarar? Sende yoksa bu dünyad...
Devamı