Bir Hasretlik Bin Hasretlik-Hikaye

Göz kapaklarımı kopmaz bir iple dikmek istiyorum. Yoksa kapanmayacaklar ve ben başka türlü uyuyamayacağım. Ne zaman uyku evrenine birkaç adımla girmiş olsam küçük bir çocuk zırlamaya başlıyor beynimin içinde. Göz kapaklarımı zorla ayırıyor ve girdiğimden daha hızlı çıkıveriyorum o evrenden. İşte yine öyle oldu. Ama bu sefer döngüden sıkıldım ve kafamı yorgandan çıkarıp balkona gitmeye karar verdim. Yün yorgan amma da ağırdı. Oda soğuk olduğundan daha bir sarılmıştım. Ama uyumuyorsam yatakta kalmayı da hiç sevmem. Kafamı çıkardım yorgandan. Doğruldum ve yatağın kenarından yavaşça dışarı çıktım. Lambanın düğmeleri birkaç adım ilerideydi. Sağa sola tutunarak düğmenin yanına gittim. Dolabın arkasındaki düğmeyi elimi duvarda gezdirerek buldum. Odam aydınlandıktan sonra gözlerim etrafta gezinmeye başladı. Uyuyamamanın verdiği mahmurluktan gözlerim hala kısıktı. Yapacak bir şey bulsam güzel olur diye düşündüm. Dağınık yatak, komodinde duran yarım bardak su, suyun yanındaki telefon, çalışma masam, masamdaki açık kalmış defter, dağınık duran üç beş tane kitap, tül perde, perdeden sızan sokak lambası… Eşya tüm felsefi varlığından sıyrılıp tek tek zihnimde muayene ediliyor, bu eşyadan bir meşgale çıkar mı diye tartışılıyor, bir iş çıkmazsa diğerine geçiliyordu. Perdeyi çekip camı açmak ve sokağı seyretmek bir an cazip geldi. Ama bu saatte ne görülebilir ki. Belki komşu evin duvarına sinmiş yalnız bir köpek, karşı çatıya konmuş uğursuz bir baykuş, bahçemde pinemiş kuşlar, gece nöbeti tutan yıldızlar, hafif ve soğuk bir esinti… Aslında balkona çıkmak niyetindeydim. Ama şimdi ceketi giymek felan hiç cazip gelmedi. Çalışma masamdaki defter geldi aklıma. Sabah ne yazıyordum ki açık kalmış. Daha fazla düşünmeden masaya doğru yöneldim.

Çizgisiz defterimin boş bir sayfası vardı en üstte. Sadece başlığı atıp bırakmışım. Kırmızı tükenmez kalemle kocaman harflerle “Bir Hasretlik” diye yazmış, en sonuna da üç tane nokta koymuşum. Sabah düşündüğüm şeyler başlığı okuyunca tekrar uyandı zihnimde. Dün gittiğim açık görüşten sonra bir şeyler yazmak istemiştim ama başlıktan sonrasını yazamamıştım. Bir hasretlik demiş bırakmıştım. Oysa ne güzel şeyler yazılır bu başlığın altına. O karanlık kuyuya girişimizden başlayıp kalbimin atışlarını bile tasvir ederdim. Kantinden alıp karton bardaklarda bana ve kızımıza ikram ettiği elma suyu. Elma suyunu sevdiğimi unutmamış diye iç geçirişim. Zayıfladın mı sen, yemekler iyi değil mi diye lafa girişim. Yemekler iyi diye geçiştirmesi. Sen nasılsın diye gözlerimin içine bakması. Her ağlamadan önce gözlerinde biriken damlalar. Bize moral vermek için dudaklarından ayırmadığı kocaman gülümsemesi. Ne kadar zorlasam da gözyaşımın birkaç damlasının bardağa düşmesi. Gayet sakin bir şekilde bardağı alıp meyve suyunu içmesi. Mübarek gözyaşların damarlarımda kan olsun diye espri yapması ve en çok da kendisinin gülmesi. Kızımızla seni bekliyoruz dediğimde kızımızın mis kokulu saçlarını öpmesi. Her şeyin bir vakti vardır deyişi. ‘Benim bir işim var, hemen geleceğim kızım’ deyip içeriye gidişi. Kızımız anlamasın diye ona sarılamamam. Sonra bir bahane daha uydurup kızımı dışarı çıkarışım… İşte bütün bunları yazabilirdim diye düşündüm. Ama başlığı atıp bırakmışım. İnsan kelimeler kuramıyor, ne yapayım! Bu yazı da dört kelime olsun diye geçiriyorum içimden. Başlığın altını çiziyorum siyah kalemimle. İlk paragraftan başlıyorum. Bir hasretlik… Bin hasretlik…


Yorumlar

Yorum Gönder

Bu blogdaki popüler yayınlar

GÜN DOĞUYOR- MAHKEME GÜNCESİ 1

Sabah namazını kılıyoruz arkadaşlarla. Sonra herkes yatmaya geçiyor. Uykum olmasına rağmen uyuyamıyorum. İnsan uyuyamayınca aklına çeşitli düşünceler geliyor. Hep birden ötüşen kuşları fark ediyorum mesela. Belki de uyanışın, yeni bir güne başlamanın neşesidir diye geçiriyorum içimden. Sabahın ilk saatlerinde nefes almanın ne kadar güzel olduğunu düşünüyorum sonra. Çok geçmiyor ki aklıma katıldığım mahkemeler geliyor. Daha doğrusu Alparslan Hoca’nın mahkemeleri… Adem Bey’in de referansıyla Alparslan Hoca’nın bir çok mahkemesine katıldım. 22 Nisan olayı, kalemi kırılmıştır davası, 4. ACM’deki ve 11. ACM’deki davalarına katıldım.  Mahkemede resmi bir sıfat alamadığımdan yani sadece izleyici olduğumdan duruşmalarda yaşananları daha farklı bir gözle inceleme fırsatı buluyorum. Savunmaları, mütalaaları, izleyicileri tek tek inceliyorum. Kimilerinin gözlerinin dolu olduğunu fark ediyorum. Yanında ümidini de getirmiş olanları görüyorum. Kalbime dokunuyor. Sonra vicdan kon...
Devamı

Yazmak.

Yazmayı seviyorum galiba. Yazarken kelimelerin birleşerek cümlelere, cümlelerin birbirini takip ederek metne dönüşmesi hoşuma gidiyor. Ama galiba bundan daha da güzeli, yazarken beynimi zorlayışım ve beynimin kıvrımları arasında gizlenmiş fikirleri kulaklarından tutup çekişim, onları boş bir sayfaya veya bilgisayarda bir Word dosyasında sabitleyişimdi. Artık onlardan kurtulmuş oluyordum. Gizli kapaklı beynimde bekleyip olmadık anlarda, nedenini bilmediğim rahatsızlıklar veremeyeceklerdi bana. Bir kitapta okumuştum, aslında üretilen her yeni fikir beyin hücreleri arasında kurulan yeni bir bağlantıdır diyordu. Hoşuma gitti. Çocukluğumdan beri yaptığım gibi yine hayal dünyam harekete geçti. Beynimin içindeki hücreler kendi başlarına hareket edebilen birer insan oldular. Bazıları çok çekingendi, kimseyle görüşmezdi; bazıları ise çok hareketliydi sürekli yeni ilişkiler, bağlantılar kuruyorlardı. İşte beynimi zorladığım anlar o çekingen hücreleri başka bir hücre ile tanıştırmaya ya da çok ...
Devamı

İnşallah.

Resim
         Aklımda hep açık kalan bir lamba var, karanlık düşüncelerimin. Al işte! Karanlık düşüncenin lambası mı olur? Yine saçma ve gereksiz bir sembol çabası. Ama olmuyor işte. Bazı şeyler açık açık söylenemiyor. Ya da hemen anlaşılınca basitleşmiş de hissediyor olabilirim. Dert dediğin çetrefilli olur biraz. Öyle hemen çözülmez. Hemen çözülmüyorsa hemen de anlaşılmasın. Ya da yalnızca anlayan anlasın kardeşim! Bir derdi anlamak bir insanı anlamaktır. Öyle değil mi ama? Ey rengini bereketli buğdaylardan alan! Ey gözyaşı damlalarıyla nice çiçekler sulayan! Ey nazenin dokunan reyhanların narin yapraklarına! Ey minarelere fısıldayan güvercin! Ey derdini kanatları altında saklayan sessiz serçe! Üzülme artık. Sen üzülünce bütün dertler utanıyor, kıpkırmızı oluyor yanakları. E bir derdin yanaklarından kimse öpmeyeceğine göre, boşa utandırıyorsun onları. Ey sabrın kendisinde huzur bulduğu yumuşacık ipek! Sen sabretmezsen sabır neye yarar? Sende yoksa bu dünyad...
Devamı